‘Job heeft traag zaad!’ M’n vriendin en ik rijden ’s ochtends naar Arnhem. We hebben een intake-gesprek bij de kliniek. Het is half 8 ’s ochtends en ik ben a) gisteren te laat naar bed gegaan, en heb b) zojuist bij de BP de reigerschijt van de voorruit staan zemen. ‘Zo dat ziet er lekker uit!’ riep een trucker naar me en ik dacht ‘bemoei je er niet mee of ik steek die ruitenwasser in je reet’. Zo’n ochtend.
Te vroeg
‘Of had ik dat al verteld?’ vroeg mijn vriendin. Zij had prima geslapen.
‘Wat?’ Brandde ik ook nog m’n mond aan de tankstationkoffie. Ik haatte deze dag intens.
‘Job!’ ging ze verder, ‘traag zaad! Je weet wel, Job van Anna’
‘Ooh ja…’ Ik had werkelijk geen idee, ‘díe Job,’ lieg ik, ‘joh, lullig voor hem’
‘En voor haar!’ En voor haar, ja. Voordat ik het wist zat ik in een gesprek de zaadkwaliteit van al haar mannelijke vrienden te bespreken. Ik wist niet dat ik zoveel mensen met problemen kende. Vanachter het stuur ging mijn vriendin ze allemaal langs: ‘En Sven, die matcht niet met zijn vrouw, bleek na jaren van hormoonkuren, dat kan ook he?’ Ik word er een beetje raar van. ‘Kunnen we het ergens anders over hebben?’
Praatpaal
Nu wij zelf bezig zijn met project zwanger worden heb ik gesprekken over falende eierstokken en zaadkwaliteit. Zit je op een terras met een biertje, wil iemand weten of we IVF overwegen, ‘want mijn nichtje heeft IVF gehad, nou zwáár hoor!’
Ik weet niet wat ik mee maak.
Ik staar door de autoruit naar buiten en besef dat als het zwanger worden niet lukt, dit opeens een blog gaat worden over mysterieuze onvruchtbaarheid. En dan worden wìj zo’n onderwerp bij de koffie: ‘al gehoord van Vanessa en d’r vriendin? Járen geprobeerd, geen succes, en zij maar bloggen’ Verschrikkelijk. Word ik zo’n ongewenst niet moeder-vrouw, word ik Halina Reijn, maar dan zonder de carrière en Volkskrant-column. Kut.
Intake
En ondertussen zijn we op weg naar de intake. Gaat iemand ons vertellen over het hoe, of zo (is dat iets wat ze moeten vertellen? Het is redelijk straight-forward toch?). En wij gaan ze maar eens vertellen dat we hun zaad eigenlijk niet meer hoeven, omdat we een eigen donor hebben gevonden, maar of ze het nog wel willen testen op rare afwijkingen en willen insemineren. Maar eerst nog een uur in de auto. Mijn vriendin zet haar koffiebeker in de cupholder. ‘Had ik je trouwens verteld dat Pamela zwanger was maar toen bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben?’
Dit wordt een hele lange rit.
