Ja, je zou het bijna vergeten, maar er was dus een donor in de mix (nee echt?) Hij kwam frequent langs in mijn blogs, beschreven als ‘onze vriend’, ‘de donor’ en met de letter ‘A’ (mysterieus…). Maar wie-oh-wie is de man achter het zaad? Wie van mijn vrienden en vriendinnen kan straks zeggen: ‘ik wíst het!’ Maar even terug in de tijd: Weet je nog dat we het de donor gingen vragen in een café in Amsterdam, bloednerveus, met de veel te vrolijke serveerster met d’r hippie-limonade? Zenuwen! Wat als hij niet wilde? Wat als hij wel wilde?
Nou, hij heeft zijn eigen verhaal van die dag ook opgeschreven. Lees maar!
Ik ben A.
Een appje van Vanessa en d’r vriendin. Of ik woensdagmiddag om twee uur wil afspreken. ‘Even een biertje doen’. Op een woensdagmiddag? Gaan ze het dan eindelijk vragen?
Mijn twee lieve vriendinnen zijn al een tijd bezig met hun kinderwens. Ik ken Vanessa’s verhalen over kille voorlichtingsbijeenkomsten van spermabanken en overenthousiaste zaad aanbieders.
Ik ben eind dertig, heb geen relatie en babysit al vanaf mijn twaalfde (als een van weinige mannen). Twee vrouwen met kinderwens in je vriendengroep: natuurlijk heb ik er over nagedacht hoe het zou zijn om donor te worden. Maar ik weet dat ze een beetje ongemakkelijk werden van alle mannen die op eigen initiatief hun mannensap gingen aanbieden. Dat wil ik ze niet aandoen.
Eerder al, tijdens een borrel met Vanessa, vraag ik hoe het nu staat met die kinderwens. Ze vertelt over hoe het in Nederland zit met spermabanken, donorzaad en een rare wereld gaat voor me open. Blijkbaar heb je, als je sperma van de kliniek wilt, geen enkele invloed op de donorkeuze. Een paar minimale uiterlijke kenmerken worden meegenomen in de selectie, that’s it.
‘Wacht,’ vraag ik, ‘ze selecteren dus alleen op lengte, haar- en huidskleur? Maar wat dan als het van een gedrocht met een IQ van een aardappel komt?’
‘Ja, dan heb je pech’, is het antwoord. Ze vertelt nog over mogelijkheden om voor veel geld zaad mét donorprofiel in te vliegen uit … was het Zweden? Nou ja, het was een bijzonder verhaal.
We bespreken hoe het voor een man is om donor te zijn, hoe ik dat zou vinden, gewoon, hypothetisch. Gedachtenexperiment. Ik antwoord dat ik er goed over zou moeten nadenken en dat ik, als ik anoniem zou zijn, het niet zou kunnen. Ik zou het raar vinden als ik genetisch een kind heb dat ik nooit zou zien.
Of ik een biertje kom drinken?
Ik fiets richting afgesproken kroeg en de twijfel slaat toe. Wat als ze me niet vragen? Ben ik dan niet goed genoeg? Ik ben geen model maar vind me zelf niet onaantrekkelijk. Misschien willen ze iemand die zijn studie wel heeft afgemaakt? Ik had astma maar ben eroverheen gegroeid (weten ze dat wel?).
Begrijp me niet verkeerd, ik sta niet te popelen om mijn zaad aan te bieden, ik heb natuurlijk ook allemaal vragen. Maar ik vind mezelf wel een goede kandidaat. En eerlijkheid gebiedt te zeggen dat mijn ego toch gekrenkt zou zijn als ze mij niet vragen. Of liever gezegd, als ze gaan voor de een anonieme donor met het IQ van een aardappel. Ze moeten me toch op zijn minst overwogen hebben: Ik babysit vanaf m’n twaalfde. Mijn kattenallergie valt echt heel erg mee. Ik ben sperma-donor posterboy. Wat als ze al iemand anders hebben?
Wat als?
Ik zet m’n fiets op slot en loop het café in. Wow, ze zijn er al! Op tijd zeg! ‘Hee hallo, hoe is het?’ Er wordt over de spreekwoordelijke koetjes en kalfjes gesproken. Shit, zul je zien: ze gaan het helemaal niet vragen. Mijn ego sijpelt in mijn schoenen.
En dan valt er een stilte in het gesprek, die wordt verbroken door Vanessa. ‘Dus,’ zegt ze, ‘wij hadden een vraag … Dat zaakje tussen jouw benen …’
Ik moet hardop lachen, hoofdzakelijk om de heerlijke subtiliteit van mijn lieve vriendin maar ook omdat ik merk dat ik stiekem best zenuwachtig was en dit een enorme opluchting is.
Ik ben toch goedgekeurd.
Thomas.
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen. Wil je een seintje als er een nieuwe blog online staat?
