In de praktijk betekent ontsluiting dat een schat van een verloskundige twee vingers in je vriendin steekt en een aantal centimeters roept. En dat getal, daar ben je dan blij mee. Of niet. Ontsluiting, dat wordt het grote focuspunt als de bevalling een beetje tempo gaat maken. De weeën, wanneer ze regelmatig én iedere paar minuten komen én toenemen in hevigheid, rekken de boel steeds verder op van onder. Vier centimeter is een leuk begin; bij tien gaat de bevalling écht beginnen.
My precious
‘Maar wat meet je dan, concreet?’ had ik maanden daarvoor aan de verloskundige gevraagd. Want ‘ontsluiting’, dat klinkt als een verkeersopstopping. ‘Het aantal centimeters dat de baarmoedermond open staat’, vertelde ze.
‘Oké, en dat… voel je…’ Ik stelde me een soort Lord Of The Rings vleesring voor.
De verloskundige legde het uit: ‘het koppie zit daar, dat is ingedaald, dus je voelt eigenlijk het aantal centimeters óp het hoofdje, dat als een stop de opening afsluit.’
‘Aha,’ zeg ik, ‘interessant.’ En ik droomde die nacht van een natte afro die als een dweil uit mijn vriendin haar vagina droop. Ik heb leukere dromen gehad. Maar goed, daar wachtten we dus op.
Wachten op de bank
Twee dagen (en nachten mind you) voorweeën hadden we er inmiddels op zitten. Mijn vriendin kluunde heen en weer tussen bank, douche en bed. Diep in- en uitademend bij iedere wee in een poging te ontspannen. Het interieur had Dexteriaanse vormen aangenomen; alles hermetisch afgeplakt met handdoeken, voor het geval er liters vruchtwater uit mijn vriendin kwamen lopen.
Dus daar zaten we, op dag drie, te wachten. Met wallen tot op onze knieën. En ja hoor, donderdagnacht kwamen de echtere weeën. Eerst iedere vijf minuten, toen iedere vier, drie… Maar goed ook; ik kon m’n ogen al niet meer openhouden en Netflix was volledig uitgekeken.
‘Hi, spreek ik met de verloskundige? Er gebeurt wat hier geloof ik …’
Hoeveel?
Een uur later, op bed, ik ernaast en de verloskundige stak twee vingers in mijn vriendin (in een andere context was dit het begin van een reuze spannend verhaal, ik weet het).
‘En?’ vroeg ik. M’n vriendin trok weg van alweer de volgende wee.
‘Hmm, ja … Anderhalve centimeter!’ deelde ze monter mee.
Ik wachtte of er nog wat achteraan zou komen, zoals ‘plus drie natuurlijk’ of ‘ja, éxclusief die twee centimeter die er al zat uiteraard’. Maar nee. Anderhalve centimeter.
Mijn vriendin, half in slaap tussen de weeën door van vermoeidheid, fronste. ‘Das ook niet veel…’
‘Kijk,’ de verloskundige trok haar handschoentjes uit, ‘zolang je nog kan praten is het meestal nog niet veel. Maar het is een begin!’
Een begin? Zoals je schaatsen aantrekken een begin is van de Elfstedentocht. Anderhalve centimeter… En daar ging de verloskundige, en wij bleven achter in ons grote bed. Als de weeën doorzetten konden we weer bellen.
Nog een nacht wakker blijven, jezus-de-tering. Ik kon wel janken. Oh wacht, ik heb gejankt.
‘Gaat het schatje?’ vroeg mijn vriendin, weer even wee-vrij.
‘Neehee’, blubberde ik, ‘ik moet … ik ben … zo moe.‘
‘Aaaah!’
‘Wee?’
‘Fffffffja’
Ik vond op dat moment die hele bevalling het stomste plan dat we OOIT hadden gehad. En de natuur spoort niet. Maar goed, de ontsluiting was begonnen; er stak een babyhoofd uit m’n vriendin haar baardinges. Dus nog éven volhouden. Eén nachtje nog.
Dacht ik.
(wordt vervolgd…)
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Mijn vriendin is hartstikke zwanger en ik tik regelmatig een blog. Dat lucht op. Lees ze allemaal hier.
