Ik ben dus vers afgetapt sperma gaan halen en we hebben de eerste inseminatie gedaan. Nou, nou mensen, wat een exercitie. Weet je nog van de vorige blog? Er was een heel plan: Overdag, in een stil café afspreken met de donor, en dan snel zaad aanpakken, op de fiets naar huis, niemand doodrijden, insemineren, klaar. Het is goed gegaan, maar we moeten volgende keer niet in een café afspreken, want ik denk dat anders de politie wordt gebeld. Dit is het verslag, deel 1: de transactie.
Kiwi-limonade
Om half vier zat ik klaar hoor. In het café, met m’n fiets op één enkel slot en sleuteltje in mijn rechterzak, hetgeen ik zeker wist, want dat heb ik 200 keer gecheckt. Denk je even in: ik zit daar te wachten op de donor en straks moet ik mijn vriendin gaan insemineren als ik niet verongeluk onderweg. Leuk? Spannend? Nou, ik kon wel kotsen van de stress, dat vat het ongeveer samen.
Dus, ik zit daar in dat café te duimendraaien. Het is er inderdaad rustig. Gelukkig. Alleen personeel dat de voorraad stond bij te vullen.
‘Kan ik wat te drinken voor je inschenken?’ vroeg het studenten-meisje achter de bar.
Ik wilde helemaal niets. Niet eens koffie, niet eens een glas wijn. Ja, lithium, dat kon ik gebruiken.
‘Doe maar een kiwi-limonade’ zei ik.
Ja, een kiwi-limonade. Dat verzon ik niet hoor: de fles siroop stond in m’n gezichtsveld. Ik had geen idee.
‘Wacht u op iemand?’ vroeg het meisje.
‘Soort van. Nee. Niet echt. Ja.’ zei ik, naar de deur starend.
De serveerster vond me maar een vreemde vogel. Ik was lijkbleek en zat daar in m’n winterjas aan op de barkruk het zweet uit m’n handen te wrijven. Ik kon het niet opbrengen normaal te doen, sorry barmeisje. Dus of ik nerveus was? Mwoh.
Heel apart
Maar echt verdacht werd het in haar ogen toen een minuutje of twintig later, wat overigens voelde als een uur en twee jaar van mijn leven, de donor aan kwam. Wat de serveerster dus gezien heeft, is – even vanaf het begin – hoe een vrouw a) nerveus aan de bar komt zitten, met jas aan en gefixeerd op de deur een kiwi-limonade bestelt, en dan b) komt er een man binnen, bezweet rood hoofd, en c ) die meid staat op, en samen snellen ze zonder iets tegen elkaar te zeggen behalve ‘gelukt?’ en ‘uh-huh’ richting de toiletten. Nog geen minuut later zijn ze terug en dan roept die vrouw in het weggaan tegen die man ‘de limonade is al afgerekend, je kan ‘m opdrinken!’ en schiet de deur uit.
Ik wisselde bij het weggaan nog een korte blik uit met de bardame en ik zag in haar ogen: Oh god, hier is een drugsdeal gesloten.
Dit is deel 1 van de actie, morgen meer (ik ben nog aan het bijkomen).
Zaadvragers is een blog van mij. Ik ben lesbisch, heb een vriendin (ook lesbisch, wat een toeval) en nou ga ik haar zwanger krijgen. De blog loopt vanaf het moment van donor vragen tot ergens als er een kind is, geen idee: daar zijn we nog niet.
