Voor een baby moet je allerlei spullen kopen. Zesduizend spuugdoeken, een Maxi-Cosi zodat je liefdesmormel niet door de ruit vliegt bij de eerste verkeersdrempel, een badje waar het propje vervolgens gillend in kan worden ondergedompeld; het moet allemaal. En je moet een luiertas.
Het Prenatal-effect
‘Een luiertas is wel een essential om te hebben!’, ik hoor het de verkoopdame in de Prenatal nog zeggen. Ja, ik was naar de babyprullenwinkel gegaan voordat onze dochter er was; ik wilde weten of ik het Prenatal-effect kon weerstaan. Het wat? Het Prenatal -of is het Prénatal? – effect is hetzelfde als het Ikea-effect, maar dan voor moeders met gierende hormonen. Een vrouw op een feestje had gekird dat die winkel mijn nieuwe favoriet zou worden. Ze pakte mijn arm vast:
‘Zo maf,’ brabbelde ze, ‘denk ik “gewoon even kijken”, loop ik naar buiten met een rompertje, terwijl: wat moet ik met een rompertje? Ik heb niet eens kinderen! Je kán daar niet naar binnen zonder iets te kopen.’
‘Oh, dat heb ik bij de Albert Heijn’, zei ik en maakte me uit de voeten.
Maar goed, als aanstaande moeder wilde ik wel eens weten of ik het aankon. Ik was in de stad, het regende en daar was dé winkel. Met de P van Pokkedure babyspullen. Daar ging ik.
In het hol
‘En? Heb je alles al een beetje verzameld voor de komst van de kleine?’, de vrouw van de Prenatal keek me moederlijk aan. Ik had rond gedraald bij de babykarren en zo’n hulpeloos verloren indruk gemaakt, dat ze was aangevlogen als een wesp op ranja.
‘Hi! Zoekt u iets speciaals?’
‘Nee, ik kijk gewoon.’
‘Voor uzelf of een vriendin?’
‘Ik krijg een baby.’
‘Ach! Gefeliciteerd!!!’
‘… dank je.’ (waarom zijn ze altijd zo blij voor je? Misschien ben ik wel verkracht door een oom en zwanger van een hersendode inteeltbaby)
Ja, en toen kwam het gesprek. Had ik al een kinderwagen? Ja. Oh wat fijn!
Een setje overslagrompertjes? Echt handig. Jaja. Wat leuk! (daar loog ik: ik had toen nog geen idee wat overslagrompertjes waren)
Kinderkamertje klaar? Leuk geworden? Ach, wat heerlijk!
Maar, had ik ook al… een luiertas?
Eh, nee. Want het leek me onzin. Nou, dat zei ik niet, ik zei ‘ik weet niet of dat nou echt nodig is’ en frummelde aan het handvat van een Quinzy, Quimpy of Qiunie kinderwagen. Weet ik veel hoe die krengen heten.
Rampen voorkomen
En toen kreeg ik de preek. Een luiertas, leerde ik, is een essential. Je kan niet zonder. ‘Want alles past erin, en heeft zo z’n eigen plekje,’ werd me verteld, ‘sta je met je baby’tje in het Vondelpark, móét de kleine NU verschoond worden, nou: dan wil je niet hoeven zoeken naar de babydoekjes. Toch?’
Waar je je wel niet allemaal zorgen over moet maken: sta je toch een partij voor lul met je krijsende baby, zoekend in je rugzak. Wilde ik dat? Wilde ik die moeder zijn die haar shit niet op een rijtje heeft?
Ik schudde gedwee van nee en dacht ondertussen: ‘zijn babydoekjes die natte wegwerp-dingen…?’
Ze voerde me mee naar een wand met luiertassen en daar heb ik alles geleerd over vakjes. Maar ging ik om? Nee. Ik keek naar de gedrochten met bloemen en jeans-print en voelde me diep ongelukkig bij het idee dat ik met zo’n ding de stad door moest. Ze deed haar best, de verkoopdame, maar ze had meer succes gehad als ze een airbag had proberen te slijten aan een goudvis.
Hulplijn
Zonder luiertas en met nog een gram eigenwaarde liep ik naar buiten en belde met mijn kinder-hebbende vriendin voor het verlossende antwoord op de vraag: is een luiertas een essential?
‘Hi, even snel: Wat is een luiertas en wat maakt het nou zo anders van een gewone tas?’
‘Vakjes.’
‘Is dat handig?’
‘Mwoh. Als je na twee jaar je sleutelbos wilt terugvinden, nadat je alle sloten hebt vervangen, dan is het een aanrader.’
‘Wow. Echt gebeurd?’
‘Ja.’
Nu ik een paar maanden een baby heb weet ik: mijn oude ik-had-‘m-nog-ergens-liggen tas voldoet prima. Heb ik een tip voor wat voor tas volstaat als luiertas? Ja. De mijne blijft overeind staan als je ‘m neerzet dus de inhoudt rolt er niet uit. En m’n vriendin gebruikt hem als armleuning bij het borstvoeden. Das best handig. En geen vakjes. Dikke P van prima.
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen. Over ‘lesbisch moederschap’, als je er al een label op wilt plakken.
Wil je een seintje als er een nieuwe blog online staat? Schrijf je in via de link rechtsboven aan deze pagina.
