‘Oh?’ zegt mijn moeder verbaasd ‘Ik dacht dat jullie het via de spermabank zouden doen?’ We zitten op een terrasje en ik heb m’n moeder net verteld dat we een vriend hebben gevraagd spermadonor te zijn. Ze is niet de enige die verbaasd is, ik ben het zelf ook. We hadden altijd het idee om gewoon een anonieme spermadonor te nemen. Sterker nog: we stonden al bovenaan de wachtlijst. We konden deze maand beginnen. Ergens staat een portie sperma zich ongelooflijk afgewezen te voelen. Het zij zo. Maar waarom geen spermabank meer?
Linke soep
Zaad van de spermabank, dat is wel zo helder, geen gehannes met verwachtingen, emoties en afspraken. Zo dacht ik er in ieder geval over, want feitelijk is het zo dat je met een spermadonor van de kliniek beter weet waar je aan toe bent. Ja, ik ken de verhalen over de vriendinnen van de kennis die óók lesbisch zijn (wat een overeenkomst, geef me hun nummer) die het samen met een homostel hebben gedaan, en dat is ‘zo leuk’ en ze hebben het ‘zo gezellig met zijn viertjes’ maar ik wil dat niet. Sterker nog, ik kén niet eens een homostel met kinderwens. Ik wil geen duo-ouderschap met een twee-onder-één-kap woning en leuk samen aan de ontbijttafel en naar de camping. Ik wil gewoon m’n eigen gezin en een kind dat gelukkig is en niet stikt in een knikker of de goudvis vermoordt. Ik wil met m’n vriendin van doen hebben, dat is meer dan genoeg; niet hoeven dealen met een driehoeks-ouderverhouding. Ik wil überhaupt niet naar de camping.*
Leuk zaad
Nou, dus dat was klaar als een klontje. Gewoon naar de spermabank. Maar daar zit je dan, een maand of tien lang iedere avond samen op de bank. Dan bespreek je het gevalletje nog eens. En nog eens.
Wat me bleef storen, en m’n vriendin ook, is dat je bij een donor van de spermabank echt niet weet wat je krijgt. Ze vertellen je niks. Niet wat voor werk hij doet, wat z’n hobby’s zijn. Of hij van lekker eten houdt, of denkt dat een zakje Honig mengen met water koken is. Of hij postzegels verzamelt of Stalin-memorabilia. Dan heb je bij een bekende donor toch meer keuze.
Nature/nurture mijn kont: ik wil ook gewoon leuk zaad. En belangrijker, ik had een hele goede band met mijn vader. En weten waar je vandaan komt, is ook gewoon … leuk. En misschien ook wel belangrijk, dat weet ik nog niet.
Op het bankje
Nou, en dan zit je op diezelfde bank. En dan heb je besloten dat je een bekende donor wilt. En dan heb je driehonderd andere twijfels. Want wat als hij opeens gaat claimen, of op de stoep staat met z’n familie? Of wat als hij een vriendin krijgt en dan gaat de spermakraan opeens dicht? Wat als hij dingen gaat zeggen als ‘ik heb toch een mening over de opvoeding’ of ‘ik eis dat ik wekelijks míjn kind(!) mag zien’. Nachtmerrie-materiaal.
Lullig is dat, al die dingen die dan door je hoofd schieten. Maar toch lijkt dit beter. Dus dat wordt ‘m.
En wie me beter kent weet ook wel dat ik een neurotische controlfreak ben. Toch maar even een tripje langs de notaris.
*: jaja, ik weet ook wel dat ieder gezin een keer eindigt op de camping. Laat me nog even in die waan.
Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen. Wil je een seintje als er een nieuwe blog online staat?
