Goed, we zouden dus naar de kliniek gaan hè? Voor die inseminatie. Maar het zijn dure tijden mensen! En op en neer naar de andere kant van het land op een doordeweekse dag komt eigenlijk helemaal niet goed uit qua werk. Lang verhaal kort: we gaan voor deze keer voor een budget thuis-inseminatie. Scheelt inclusief tanken 200 euro. Nood breekt voornemen! Onze donor vond het prima, die was toch al van plan zich af te trekken ergens deze week, dus dat kon ook best wel in een potje.
Snelheid geboden
Timing is alles. Sperma is beperkt houdbaar en kan niet een dagje onderin je fietstas liggen gisten. Het moet binnen een uur worden gebruikt, anders sterft het een trieste massadood. Dus er is een stukje logistiek en haast met het hele project gemoeid. Klein maar belangrijk detail: wij wonen in het centrum van Amsterdam en m’n vriendin zou op een zaterdag ovuleren en had ‘s avonds een afspraak. Ja, voel je ‘m? Onder politiebegeleiding zou de rit van deur tot deur al een half uur kosten. Met de fiets dus. De donor had al aangeboden het te komen brengen, en hoewel ik dol ben op pakketjes leek me dat niet zo’n fijn idee. Straks kwam hij onder een tram. En ik wilde verdorie ook een taakje in dit geheel. Dan maar de postbode spelen.
Location, location
Een vriendin vroeg: waarom laten jullie hem niet gewoon even bij jullie thuis komen? Ja, komen als in: komen. ‘Handig toch?’ zei ze. Super idee! Nou, nee dus.
‘Er wordt niet afgetrokken in ons huis’ zei ik.
‘Oh’ zei ze.
Ik wil het niet hebben (en de donor kan dat emotioneel ook niet aan, me dunkt). Ik heb een keer een schaamhaar van een man op de rand van ons toilet gevonden na een feestje, dat was al traumatisch genoeg. Goed, dan moest ik het dus gaan halen. Maar wanneer? Spreek je een tijd af? Straks sta ik daar een half uur, of ben ik te laat! Geen idee, hè? Ik doe dit normaal nooit.
Masterplan
Dus hoe? Ik heb heel goed nagedacht en een masterplan ontwikkeld waarin alles samen komt: efficiëntie, privacy, en geen verkeersproblemen. Ik vind het nog steeds briljant, en NIET omslachtig. Hier komt ‘ie: tussen onze adressen in, ergens in de stad, ga ik in een café een kop koffie drinken. Nee, niet bij de Bijenkorf natuurlijk, bij zo’n tent waar overdag geen hond komt. Ik reken van tevoren af, en stuur de donor een appje dat ik er ben. Hij doet z’n ding, springt op de fiets en levert het bij mij af. Ik stop het handeltje in m’n BH en hop, op de fiets naar huis waar mijn vriendin ondertussen de muren en meubels heeft afgedekt met plastic. Geen last van file of verkeer en niemand hoeft te wachten bij een voordeur. Geen piemels in actie in ons huis. Ik was hier blij mee.
Hoe dat is afgelopen met dit lesbische project? Dat lees je in de volgende blog!
