Ik heb een favoriet babypakje, awww. Is het roze? Nee. Heeft het een supercute printje? Nope. Heb ik het gekregen van m’n oma toen ze op sterven lag, terwijl ze stamelde ‘d-d-dit is voor jouw dochter!’ Ook niet! Het pakje, technisch gezien een boxpakje, heeft een … (HEMA, zeg het hardop) r-i-t-s. Een rits! Hee, babyrompertjes-fabrikanten, lees eens even door wil je?
En de winnaar is
Ik ben nog geen maand moeder. Wat zeg ik, nog geen drie weken. En ja, ik heb een paar chagrijnige momenten gehad. Ik heb bijvoorbeeld best gebaald van het slaaptekort, jazeker. Om 2:00 uur ’s nacht met je baby rondzeulen omdat die kleine wurm horizontaal liggen opeens een onverdraagbaar concept vindt; best irritant. En ook die ene keer dat mijn dochter tijdens het verschonen eerst over mijn hand plaste, en toen over zichzelf, en daarna het hele verschoonkussen onder poepte met van die gele baby-diarree … Nee, dat was niet leuk. En die keer dat ze projectielbraakte in de wieg. Ook dat moment ging niet op Twitter met #wondertje.
Maar, het aller-aller onzinnigste, irritantste van de afgelopen weken is met stip op één: die verrekte drukknoopjes op werkelijk ieder rompertje en boxpakje.
Nazi-knoopjes
Waarom? Dat is het enige dat ik me afvraag. Waarom, bij een kledingstuk voor baby’s die alle kanten op spartelen tijdens het aankleden, waarom de kleinste, meest priegelige kutknoopjes op aarde in tienvoud op de kleding? Welke zieke nazi heeft dit bedacht? En waarom is er nog geen alternatief? We maken iPhones; hologrammen van Tupac. Verdorie mensen; er zijn zelfrijdende auto’s met minibars. Waarom dan in godsnaam nog drukknoopjes.
En niet een paar, mensen. Nee.
Ik heb boxpakjes van de HEMA, je weet wel, met voetjes eraan. Zo handig. Daar zitten er elf op.
Elf. Fucking. Drukknoopjes.
Een baby verschoon je zo’n acht keer per dag. Dus dat is, acht keer elf: achtentachtig kleine kutmomentjes. Na een week (achtentachtig keer zeven = zeshonderdzestien drukknoopjes) wil je degene die dit ooit heeft bedacht Irak-stijl aan je trekhaak hangen. Het maakt niet uit hoe schattig een baby is, al pist ze regenbogen, die drukknoopjes breken je emotioneel. En ik wil niks horen over verstikkingsgevaar en dat eeuwige gejank ‘het is de veiligste oplossing voor je kindje en je wil toch dat je baby vei-hei-heilig is…’ (NAZI’S!)
Nein, nein, nein!
De volgende keer dat je een vader of moeder ziet die in tranen uitbarst, geloof me: het zijn de drukknoopjes. Ik wil een rits, of klittenband. Anke Laterveer en Fem Korsten hadden het op Twitter al over revolutie. En terecht. Strijden voor wat belangrijk is. Ik ruik een hashtag.
#drukknoophel, of gewoon #kutknoopjes.
Actie. Nu.
