Oke, ik zat dus in dat café, de donor heeft z’n portie afgeleverd, en de bardame dacht dat er een drugsdeal plaatsvond. En toen moest ik nog naar huis met langzaam stervend zaad. Door het centrum van Amsterdam. Daar waren we. En toen:
Hoe hard fiets je met een potje vers donorzaad naar je schatje? Heel hard. Over de stationsweg, door de Zeedijk, over de Nieuwmarkt, op een zaterdag mind you. Sorry, aan al die toeristen die ik van de sokken heb gereden. Sorry aan die vrouw met kinderwagen waartegen ik heel hard ‘aan de kant!’ riep, sorry aan die Japanse toeristen waar ik heel agressief bellend omheen reed, en dat ‘GVD aan de kant!’ tegen die drie meisjes die in de weg liepen … Nou ja, nee, dat was terecht. Ze liepen midden op de stoep!
Vervoer-techniek
Sperma moet zo dicht mogelijk op het lichaam vervoerd worden, wist je dat? Nou, bij dezen. Maandag op je werk moet je dat weetje eens droppen bij het koffiezetapparaat. Maar goed, ik had dus al geoefend met het snel wegstoppen van een plastic potje in m’n bh. Praktisch probleem: er past geen plastic potje in m’n bh. Drie keer springen en het ligt op de grond. En nee dat ligt niet aan mijn cupmaat beste-vrienden-die-dit-lezen-en-daar-grappen-over-gaan-maken-op-facebook.
Maar waar stop je het dan? Naja, ik fietste in ieder geval in een lekker ruime joggingbroek door de stad, hopend dat het potje stevig was dicht geschroefd. Dat is alles wat ik er over zeggen wil.
Ondersteboven
Ik heb nog nooit zo hard gefietst. Bezweet en met hardkloppingen deed ik de deur open. ‘Is het gelukt?’ mijn vriendin zit relaxed op de bank tv te kijken. Tuurlijk is het gelukt, waar was ik anders mee thuis gekomen? Ja, en toen: gedoe met een spuit, maar dankzij mijn zeer professionele werkhouding hebben we het gefixt (‘Hoort sperma er zo uit te zien?’, ‘AAAH het zit aan m’n handen!’). Dus jawel mensen, het zit erin.
‘Nu moet ik ondersteboven liggen’ zei m’n vriendin. Samen keken we Six Feet Under op de beamer, die ik op het plafond had gericht. ‘Gezellig’ zei ze. We maakten een foto van haar voeten in de lucht en stuurden die naar de donor.
‘Wanneer kunnen we een zwangerschapstest doen?’ vroeg ik. ‘Nu nog niet in ieder geval’. Verdorie.
Lekvlekken
Ja, oke, gelukt. Tof, maar er komt een moment dat je met sperma gevulde vriendin dus weer op moet staan. Zo lekker ligt die bank nou ook weer niet. Mijn vriendin (‘ik heb honger, wat zullen we zo eten?’) was inmiddels wel weer over de schok heen. ‘Ik ga geloof ik wel even douchen…’ zei ze, terwijl ze overeind kwam. In mijn hoofd zag ik haar opstaan en liters sperma van tussen haar benen uit over ons interieur gutsen. Nee!
‘Stop!’ zei ik, ‘houd de handdoek eronder, ik wil het echt niet op het kleed!’ Ik wilde het echt, echt, echt niet op m’n kleed. Ik zou nooit meer op de bank m’n bordje Brinta kunnen eten zonder aan sperma te denken.
M’n vriendin, die inmiddels was opgestaan voelde even wat er gebeurde maar constateerde na een ogenblik: ‘Nee, ik geloof dat het wel blijft zitten.’ Ik volgde haar naar de badkamer met een schoonmaakdoekje en een fles chloor.
In een sopje op de tafel dreven een spuit en een plastic potje, en wellicht nog een restje stervende spermatozoïden die zich afvroegen wat er in godsnaam was gebeurd.
Nou, dat was ‘m dan. Poging 1. Aldus de statistieken geen schijn van kans, maar we zullen zien. Dit is spannender dan seks, beste hetero’s! M’n vriendin is inmiddels weer steriel, vanavond naar de film.
Nog even bijlezen? Deel 1 van deze blog vind je hier, deel 2 hier.
Zaadvragers is een blog van mij. Ik ben lesbisch, heb een vriendin (ook lesbisch, wat een toeval) en nou ga ik haar zwanger krijgen. De blog loopt vanaf het moment van donor vragen tot ergens als er een kind is, geen idee: daar zijn we nog niet.
