Baby’s hebben zoiets als ‘regeldagen’. Klinkt mooi he? Als ik het zou moeten verzinnen zou ik denken dat baby’s op dat soort dagen hun administratie doen en het aankleedkussen eens een sopje geven. Wasje draaien, rompertjes op kleur sorteren en verdorie ook eens wat doen in het huis! Helaas. De regeldagen zijn de glorieuze paar dagen waarin je larf een groeispurt doormaakt en verandert in een blok puur sacherijn. Dat je je afvraagt: ‘Moet ze ongesteld worden ofzo?’ En ze was zo schattig. Jeeeeeh, regeldagen!
Marathon
Het is midden in de nacht. Er klinkt een hartverscheurend geblèr uit de babykamer. Mijn vriendin, die normaal bewonderenswaardig energiek uit bed opveert om haar borst te legen in onze baby, staart naar het plafond (BWAAAAAAAH!!!) en mompelt: ‘kun jij álsjeblieft even…’ Ik kijk op de wekker, vier uur ’s ochtends. ‘Hoe laat was de vorige…?’
‘Half twee.’
(WAAAAAAAAAAAAHWWAAAH!!!)
‘Jezus. En daarvoor?’
‘Twaalf uur, geloof ik.’ Diepe zucht, ‘ik weet het ook niet meer.’
(BWEEEEEEEEEH!!!)
‘Heeft ze wéér honger?’ vraag ik. Waar láát ze het?
‘Geen idee,’ zegt mijn vriendin terwijl ze zich omdraait en de deken demonstratief over haar oren trekt. Mijn beurt. Vanonder de deken mompelt ze nog: ‘ze had net een kwartier aan de ene* gehangen en toen nog tien minuten aan de ander**, dus schuif er maar een fles in ofzo, ik ben leeg.’
Kutmoeder
In de koude nacht loop ik naar de kleine frut uit de hel. Inmiddels ligt ze van al het boze wurmen diagonaal in haar bed, in een rare bocht met haar voeten in de zijkant. Woedend, want welke malloot heeft dát gedaan!? Ik til haar op en probeer de compleet uit haar plaat-gaande mini rustig te krijgen met kansloze acties als ‘ach gossie, meisje toch’ en ‘sssh maar’.
De fles wordt resoluut geweigerd. Rochelend van woede en met knalrode kop wieg ik haar. ‘WAAAAAAAAAAAAAAAAAH’ schreeuwt ze in m’n oor.
Zo zit ik een tijdje met haar op schoot in het halfdonker. Dit is een gewone dinsdagnacht he? Man.
‘Liefie…’ mompel ik.
‘Huuu-huu-huuuu…’ huilt ze, haar hoofd tegen m’n schouder bonkend. Ze vindt me een kutmoeder, maar ik heb wel wat aan te merken op haar communicatieve vaardigheden.
Ja, dat kon ook nog
Als m’n wallen de vloer raken en m’n trommelvliezen begin te scheuren ben ik er klaar mee: ‘Ik weet het ook niet hoor!’ roep ik in de deuropening van de slaapkamer. M’n vriendin doet een oog halfopen: ‘Wat? Wat is er?’
Ik trek alle vakjes in m’n hoofd open. Drinken? Moe? Te warm? Te koud? Tandjes? Iets in haar rompertje dat jeukt of pijn doet?… Luier… ‘Schat?’ vraag ik, ‘had jij haar wel verschoond?’
Het blijft verdacht stil.
‘Schat..’
‘Nee, daar had ik even geen zin in, oke? Het was ook niet nodig volgens mij.’
Ik til m’n dochters kruis naar m’n gezicht (ja, zo doe je dat) en snuif een weeë poeplucht op. Ah man.
Nadat ik de stront uit haar plooien en van haar onderrug heb geschraapt en haar in schone kleding heb gehesen valt ze in slaap. Ik schuif tegen m’n vriendin aan en val in slaap, tot: ‘WAAAAAAH!’
‘Hoe laat is het?’
‘Tien over zes’
‘Dat meen je niet…’
‘Ja.’
‘Ah man. Fuckbaby’
‘Ja écht he?’
We worden er steeds beter in, dat moederschap. En in regeldagen doorstaan zonder de baby het raam uit te gooien.
*De linkerborst
**De rechterborst
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen. Wil je een seintje als er een nieuwe blog online staat? Abonneer je hieronder. Of deel ‘m op social media, als je ‘m leuk vindt.
