Het portier van onze auto was nog niet dicht of mijn vriendin, die inmiddels een flinke toeter heeft, begon over het fenomeen van de buik-betaster. Ik had haar opgepikt van werk en ze was kribbig. Dat is op zich niet nieuw, maar ze had nu een echte reden. Sinds ze zichtbaar zwanger is, krijgt ze te maken met mensen die ‘even’ de buik willen voelen, even aanraken. Ongevraagd, mind you. Bozig van een drukke dag en wat er voor de zoveelste keer was gebeurd stak ze van wal.
‘Moet je doen’
‘Ik vind het eigenlijk helemaal niet prettig!’ zei ze met een diepe frons, ‘mensen die ik nauwelijks ken, waar ik normaal ook nooit mee zou knuffelen ofzo… zonder waarschuwing, BEM, opeens zo’n volle hand op je buik!’ Ik knikte.
‘Weet je,’ ging ze verder, ‘het is niet alleen gewoon míjn buik, ik ben ook nog eens zwanger, ik wil helemaal niet dat mensen er zomaar aanzitten.’
‘Mensen bedoelen het niet…’ begon ik, maar ze onderbrak me: ‘Het is ook hartstikke gevoelig, die buik!’
Niet alleen als brave partner, maar ook omdat ik het wel snapte, adviseerde ik: ‘Je moet er wat van zeggen’.
‘Ja, dat zou moeten’, zei ze.
‘Ja. Doen’, zei ik.
Keihard trauma
Maar ‘er wat van zeggen’ is zo makkelijk nog niet op het moment zelf. Een vriendin van me, die een hekel heeft aan iedere vorm van fysiek contact, had er overigens ab-so-luut geen moeite mee om te vertellen dat ze niet aangeraakt wilde worden tijdens de zwangerschap. Met een ferme ‘RAAK ME NIET AAN’ was de hele afdeling op de hoogte van de grenzen van haar persoonlijke ruimte. En Jan van de repro was getraumatiseerd voor de rest van z’n leven.
‘Ja, ik ben dan gewoon duidelijk!’ zei ze met een strakke kop. ‘Koffie?’
Ja, duidelijk, oké, chapeau, maar niet iedereen kan (of wil) zo hard van zich afbijten.
Dus hierbij een open brief naar buik-betasters:
Beste buik-betaster,
Blijf ervan af, het is háár buik. Vraag het vriendelijk.
Groetjes, Vanessa
PS: En als die zwangere vrouw vriendelijk lachte laatst, betekent dat niet dat ze het helemaal niet erg vond dat je aan haar buik zat. Vrouwen lachen vriendelijk omdat ze je niet in verlegenheid willen brengen. Maar in de auto terug naar huis krijgt hun partner het allemaal te horen. En die moet dan luisteren. En een blog schrijven omdat jij zo nodig met je tengels aan haar buik wilde zitten. En ze vindt je nu niet een enorme lul, maar ze dacht wel ‘blijf met je handen van me af’. Dus even goeie vrienden, maar vraag het gewoon. Als jij prostaatkanker hebt grijp ik ook niet naar je kruis om de tumoren te voelen. Niet dat ik een kind met prostaatkanker vergelijk, maar je snapt wat ik bedoel.
Herken je dit? Deel het verhaal en dan komt er een beweging op gang, met actiegroep en polsbandjes. En dan doen we volgend jaar een groot feest met de onthulling van een gps-tracker voor buik-betasters. En ‘blijf van m’n buik’-shirts en mokken.
Dan ga ik nu weer verder met m’n dag. Doei! (en blijf van m’n vriendin af juh!)
