‘Wat snel! Mag dat?’ riep een buurvrouw toen ik mijn dochter op haar 3-maanden-oud verjaardag in de draagzak hees en naar het kinderdagverblijf bracht. Het schijnt een ding te zijn: je kind wel of niet op jonge leeftijd naar de opvang brengen. Het verlof houdt op, het werk gaat door en je kan je kind niet aan een boom binden, juridisch gezien, dus tja, de kleine prul werd voor de geboorte al ingeschreven bij de kinderdagopvang. Maar toen kwam ook de vraag op: wat gaat dat eigenlijk kosten?
Op de bank met een dikke baby
Het is iets waar veel ouders verschillend over denken: de zorg voor een baby uitbesteden, omdat je nou eenmaal weer aan het werk wilt. Een oude kennis was exemplarisch voor het hechten-binden-thuiszitten kamp. Ze stuurde nog voor onze mini er was een enthousiast mailtje, doorspekt met woorden als ‘wondertje’ en ‘een baby is een geschenk’. Zelfs m’n mailprogramma kreeg jeuk. Ik las een stukje uit de mail voor aan mijn inmiddels hoogzwangere vriendin: “ik heb zelf twee kinderen en ervaren dat er niets mooier is dan zeker anderhalf jaar thuisblijven, dichtbij je kleintje.” Ik zag mezelf al op de bank zitten, anderhalf jaar lang koedie-koedie met een dikke papbaby op schoot, ruikend naar een bouquet van diarree en poedermelk. Ook mijn vriendin verzuchtte ‘alsjeblieft zeg…’ en ging door met piepers snijden. Neuh, als de kleine er zelf geen problemen mee had ging het snel naar de kinderdagopvang. Maar, konden we dat eigenlijk wel betalen?
Kosten-baten analyse
Mijn vriendin en ik hebben, voordat het melk-slurpende Godswondertje er was, avonden lang zitten rekenen: hoeveel kost het als we allebei vier dagen blijven werken en de kleine naar de opvang gaat?
‘Ik wil lijstjes maken!’ riep ik. En m’n vriendin, moe van de zwangerschap, sleepte zich naar de laptop.
Met excellsheets erbij (‘moet dat…?’ vroeg m’n vriendin) en de rekenmachine ernaast surften we langs belastingdienst.nl, naar websites over de kosten van een baby en langs Marktplaats. Ik werd in een paar avonden expert toeslagen, aftrekposten en wist alle actuele koersen van co-sleepers en commodes.
Alle scenario’s werden doorberekend.
‘Wat als ik gehandicapt wordt!’ riep ik. ‘Lijstje! Berekenen!’
‘Waar wil jij gehandicapt van worden?’ vroeg m’n vriendin, ‘je zit de hele dag achter je computer.’
‘RSI!’ riep ik en rekende uit hoeveel dagen opvang we konden betalen als ik zonder werkende ledematen door het leven moest.
‘Wat als jij ontslagen wordt?’
‘Ik heb een vast contract…’
Daar gingen de gegevens.
‘Wat als je door hormonen raar gaan doen en je collega’s seksueel gaat intimideren!’
‘Daar ben ik dan toch veel te moe voor, schat….’
En tik-tik, daar lag weer een kosten-baten analyse voor het geval mijn vriendin ontoerekeningsvatbaar zou worden.
Gek genoeg raakte ik ook steeds meer in paniek.
‘We moeten dit rationeel aanvliegen’, zei ik, en rekende voor het gemak ook nog even uit wat het zou opleveren om naar België te verhuizen. De huizen zijn daar best betaalbaar, weet ik inmiddels.
Het kwam er op neer dat ik vooral het risico op arbeidsongeschiktheid moest minimaliseren (ik moet nooit gaan sporten, kwam dat even goed uit) en mijn vriendin moest geen strafbare feiten plegen. Maar los daarvan was het te doen. Een dag oma, twee dagen opvang. Allebei een dagje thuis moederen. Bam!
Blije baby
En daar liep ik dus, met mijn dochter in de draagzak, naar de kinderopvang. Ze keek lichtelijk verbaasd rond in de met tapijten en kussens beklede ruimte. Alles was zacht: technisch gezien kon je je baby hier gewoon naar binnen gooien zonder dat het daar iets aan overhield. Ik besloot dat niet te testen.
De leidster pakte haar van me over, zette haar hele grote lach op en mijn dochter keek haar stralend aan (kleine slettebak dat het d’r is). Ik vertrok wat onwennig, terwijl mijn dochter schaamteloos lag te flirten met haar nieuwe moeder. ‘Succes he?’ riep ik nog bij het weg gaan.
‘Komt goed!’ riep ze (de leidster, niet mijn dochter; die keek niet op of om).
Zijn we tevreden met de situatie? Jazeker, ze is nu 6 maanden en het gaat prima. Is het onbetaalbaar takke-duur? Nee, dat valt echt wel mee. Klein puntje: de baby – die een stuk socialer is dan wij – vindt het op de opvang leuker dan thuis, ze is verliefd op een jongetje met een chronische snotneus en brengt meer virussen in huis dan een Microsoft computer. Maar daar komen we wel overheen.
Ik schreef trouwens net nog de korte blog Kinderopvang: Hoe? Wat? Waar? voor wie nog wat tips wil over het onderwerp. Of deze (krijgt van mijn lezers de eerste prijs voor ‘leuk tijdens de koffie’), over hoe ik episch faalde toen ik m’n baby ging masseren.
Over het uitrekenen van hoe je dat hele circus werken-toeslagen-opvang allemaal kan verdelen, en wat het oplevert (of kost): Ik sprak een paar vrouwen van WOMEN Inc die me vertelden dat daar nu een tool voor is. (‘oh een app!’ zei ik. ‘Nee, een tool’ zeiden ze, ‘kom ‘m testen!’).
Het heet de Werk Zorg Berekenaar en je vindt ‘m hier. Check ‘m.
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen. Als je blog deelt word ik daar superblij van. Net zo blij als van een nacht 8 uur slapen.
