Ik mocht laatst zelf voor het eerst op kraambezoek sinds ik een eigen baby heb, en ik heb ‘het’ níet tegen de kersverse moeder gezegd: ‘geniet ervan hè?’ En ik was het bijna weer vergeten, maar als ik nog iets mag meegeven aan de wereld. Dan is het dat dát zinnetje niet in de kraamtijd mag worden gebruikt.
Ze zeggen het!
Mijn hele ienie-mini dochter was net vers uit het geboortekanaal; mijn vriendin lag nog met driedubbele maxipad na te bloeden, toen we de eerste ‘geniet ervan’ geserveerd kregen. Vriendin op de koffie. Ik zat met wallen tot op m’n enkels en mijn vriendin zat op een broodplank. Ja, op een broodplank. Tip van de kraamhulp (‘Daar zak je niet zo in weg he? Met je onderkantje. Doe maar. Hoe voelt dat? Jaaaah he?’)
Maar goed, daar was ‘ie dus, in de gang bij het weggaan.
‘Nou,’ de jas ging aan, ‘… geniet ervan he?’
We knikten braaf (want geen weerstand meer over), namen afscheid en keken elkaar aan.
‘Ik moet plassen’ zei mijn vriendin.
‘Geniet ervan he?’ zei ik.
‘Bwaaah!’ zei mijn dochter, en kwijlde op haar shirt.
Hoe, waarom?
Ik snapte het niet. We vertelden iedereen die op kraambezoek kwam het hele bevallingsverhaal met werkelijk ieder ranzig detail. We zaten als twee oorlogsslachtoffers op de bank; m’n vriendin liet een bloedspoor na als ze liep. Iedereen die op kraamvisite kwam luisterde braaf, om vervolgens te adviseren dat we daar maar van moesten genieten.
Ik belde een vriendin.
‘Ja, dat zeggen mensen gewoon’, zei ze droogjes.
‘Maar,’ zei ik, ‘je zegt toch ook niet tegen je moeder die van de trap is gevallen en in het ziekenhuis ligt: ‘Wel lekker toch? Even een weekje verzorgd worden.’’
‘Nee, oké, maar mensen zeggen dat nou eenmaal…’
Ik was niet akkoord. ‘Je zegt toch ook niet tegen de burgers van Aleppo: “Hee, maar die oorlog geeft wél wat reuring in de tent, toch?” Nou?’
‘Ach joh, dat kraambezoek houdt op en dan ben je er vanaf. Kun je écht gaan genieten.’
Oh ja, háhá. Genieten? Kom nou zeg.
Week 3, hallelujah!
Maar, ze kreeg gelijk. Al was het maar voor even. De derde week was voor mij de eerste (rustige!) werkweek. En verdomd, dat ging bést goed. In de auto met de radio aan, kop koffie erbij, in m’n kleine bagger-auto’tje voelde het als vakantie. ’s Avonds kwam ik thuis en riep ik ‘waar zijn m’n schatjes?’
Jawel, we hadden het helemaal onder controle. Mijn vriendin haar onderstel voelde helaas nog alsof ze een vluggertje had gehad met een roestige winkelwagen, maar … we hadden een soort-van ritme; we waren eindelijk alleen in huis zonder kraamhulp en drie keer per dag kraambezoek, en de baby? Welke baby! Die meid sliep eindeloos. En door alles heen. We keken ’s avonds Netflix terwijl het meisje naast ons op de bank lag te slapen. Soms controleerden we of ze nog een hartslag had, voordat we doorzapten naar de volgende aflevering van House of Cards. Als ze huilde klonk het als een kitten met een schorre keel. Ach wat schattig allemaal. Biertje erbij, proost op de baby.
En een vriendin zei ‘geniet ervan he?’ en ik dacht ‘ja!’ en een buurvrouw zei ‘vergeet niet: genieten!’, en ik dacht ‘zeker!’ De kassajufrouw riep: ‘geniet van die kleine!’ en ik was oh zo aan het genieten.
Dat was het dan weer
Maar toen kwam week vier. Baby was niet meer de hele tijd aan het slapen. Baby huilde opeens wat harder. Baby werd de hele tijd wakker in de nacht. M’n vriendin – herstellende van een pittige bevalling – was het écht zat dat ze niet gewoon naar het toilet kon zonder pijn of kon traplopen zonder kramp. En ik was ook wel klaar met het woordje ‘auw-auw’ 180 keer per dag. En m’n vriendin mocht nog niet tillen; en nog niet stofzuigen; en het was toch echt handiger als ik de boodschappen deed. En ‘schatje, kun jij anders de baby even verschonen, ik heb last van m’n rug’. En iedereen riep ‘geniet ervan he?’ en ik dacht ‘krijg de tering’.
Eigen koffie
Concluderend. Zo’n baby in de eerste twee maanden: interessant, leuk ook soms, maar genieten? Mensen, das echt wat anders. Genieten doe je op vakantie. Een nieuwe baby is als de eerste paar dagen op je nieuwe baan. Spannend? Enorm. Is het fantastisch? Vast. Maar genieten? Daar ben je echt nog niet mee bezig. Veel te druk, veel te overrompeld, veel te moe. Dat genieten, waar iedereen je mee om de oren slaat, dat komt na een paar maandjes. Zit ik nu af en toe in.
Dus, ga je de eerste weken op kraamvisite en wil je zorgen dat er wel iets te genieten valt? Heb ik een tip voor je: ga de afwas inruimen, zet je eigen koffie. Vertrek na een uur via de achterdeur, ook als de rooddoorlopen ouders je smeken om te blijven. Geef bij het weggaan een cadeaubon van de afhaal-Chinees verderop in de straat en ja mensen… Dán mag je, op dat moment, terwijl je die bon in de handen van de ouders duwt, zeggen: ‘geniet ervan he!’
Lees hier over hoe ik probeer mijn baby te laten genieten van een babymassage. Episch falen heet dat.
