Bekende spermadonor, geen bekende spermadonor … Na twee jaar delibereren over wat te doen waren we er uit. We gingen een vriend vragen om de spermadonor te worden. Maar dan moet je dat dus gaan vragen, letterlijk. En dat ging meteen met stip op op één in de ranglijst: ‘het raarste wat je ooit hebt moeten doen.’ Want hoe doe je dat?
Het was een doordeweekse middag, Café Bloem aan het Entrepotdok. Mijn vriendin en ik hadden A. gevraagd of hij zin had in bier. Via Whatsapp, want gezien de intentie van het gesprek was ik bang dat mijn stem zou overslaan. Wat moest overkomen als een spontane borrel, was een uitgekiend plan om hem te gaan vragen onze spermadonor te worden. De bierbelofte was niet alleen lokaas: ik had zelf een borrel nodig bij deze surpriseparty.
Limonade-ellende
Daar zaten we dan, een uur van tevoren, met pen en papier. Nog een keer een lijstje maken, want dat hadden we nog geen tweehonderd keer gedaan. Aan de limonade. Bang om veel te snel te drinken en al katje-lam te zijn van de zenuwen tegen de tijd dat onze potentiële zaadschieter aan kwam, waren we maar aan de hipster-limo gegaan. Je moet toch wat. Het blonde meisje, dat ons bediende, raadde ons stralend de huisgemaakte frambozen-citroenlimonade aan, ‘fris, maar toch ook zoet, maar niet té zoet. Echt lekker’
‘Doe maar.’
Het werd geserveerd met een blaadje basilicum. Wat een ellende.
De vleeskeuring
Ja, daar zaten we dan. Er is niets vreemder dan een goede vriend maanden in het geniep bespreken als een potentieel genetisch fokvee. En tussendoor gewoon leuk met z’n allen naar de bioscoop, terrasje pakken, ouwehoeren over vakantieplannen. Gezellig. Maar ‘s avonds, thuis, zaten mijn vriendin en ik als een stel AIVD’ers informatie uit te wisselen: ‘ik heb hem gevraagd naar zijn hoestje, hij is licht astmatisch maar het zit niet in zijn familie’, ‘check’.
En nu zaten we in dat café, als een soort kinderwens-lokkers. En de tijd ging langzaam. Wat als hij niet wil? Ik kijk naar m’n vriendin ‘wat als hij niet wil?’,
‘plan B’, oh ja, de spermabank.
‘Ik wil nu niet meer naar de spermabank’ roep ik iets te hard. Een andere lesbienne, een paar tafels verder, kijkt om. Ik zwaai maar. Ik weet ook niet waarom. Zij ook niet, en ze draait zich weer om.
De laatste loodjes
Nog een kwartier. Zou hij weten dat we dit gaan vragen? Twee lesbiennes van in de dertig ‘zin om een biertje te doen?’ Is dat een open deur? Misschien wel. Misschien denkt hij dat we een trio’tje willen. Zweet breekt me uit. ‘Doe normààl’ corrigeert m’n vriendin me. Ja, misschien heeft hij wel een idee. Die uren lang praten over ‘goh, we zijn aan het nadenken over kinderen maar ja, hoe dóe je dat hè?’ Ja, oké, misschien had hij wel wát door. Zouden andere mannen zich gepasseerd voelen? He wat naar.
A. kwam altijd op tijd (m’n vriendin: ‘dat is wel een goede eigenschap’, ik: ‘ik denk niet dat dat genetisch is’, ‘nee, maar het is gewoon handig’, ‘oh, op die manier, ja’)
Ja hoor, daar was hij, hij had nog geen flauw idee, arme jongen. Vrolijk, en verbaasd, merkte hij op ‘hee… wat zijn jullie op tijd?’ Ja zo kan ‘ie wel weer.
De serveerster kwam al aangehuppeld en vroeg wat wij wilden drinken, ‘nóg zo’n lekkere limonade?’
‘Nee. Bier.’
A. keek ons aan. ‘Sinds wanneer drinken jullie limonade? Is er iemand zwanger?’
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Samen met mijn vriendin werken we aan een baby en ik schrijf over alle aspecten. Zoals over waarom een bekende donor.
