Ik heb serieus nog nooit iemand zo slecht zien zijn in iets: eten. Je weet wel, iets in je mond duwen, slikken, doorgaan met je leven. Mijn baby van 6 maanden kan níet eten. Ja, een stuk komkommer, daar kauwt ze met alle liefde op met haar tandeloze bekkie. Maar hapjes, pap …. Daar is ze tenenkrommend slecht mee. En arrogant nog ook: draait gewoon haar hoofd weg als ze geen zin meer heeft. Ze steekt nog net niet haar middelvinger omhoog. We zijn haar nu sinds twee weken aan het ‘trainen’, want zo heet dat als je een incompetent wezentje iets probeert te leren. Alsof je een cavia leert boetseren. Kansloos. En op internet vind je alleen maar tips in de geest van ‘luister naar je kleintje’, ‘alles is een fase’ en ‘probeer eens een ander lepeltje’. Probeer eens een trechter, wat dacht je daarvan.
Asperges in de blender
Daar sta je dan als moderne moeder lauwe wortel te pureren in je foodprocessor. Als je geen geld wilt uitgeven aan wat je zelf voor een paar cent kan maken moet je aan de bak met pannen en potjes. En dan kom je automatisch terecht in het domein van hippe DIY’ers op internet. De hel. Er zijn massa’s websites die je feilloos uitleggen hoe je een courgette pureert, (‘pureer de courgette’) of een aardappel (‘pureer de aardappel’) en mocht je de illusie hebben dat een frut van 6 maanden een mooie seizoensgroente kan waarderen: wat dacht je van een puree van groene asperges. Met de notities: ‘Niet in een ijzeren pan koken!’, want dan kan de asperge verkleuren en god beware me dat het er straks uitziet als babyvoer. Sorry baby: als mama een bosje mooie groene asperges had gingen ze op toast met roerei en gerookte zalm.
Gore wezens
En waar websites zijn, zijn boeken. En die auteurs gaan er stuk voor stuk vanuit dat je je de hele dag zit af te vragen wat je nu toch voor iets zinloos met je tijd zal gaan doen. In één van de kookboeken staat bijvoorbeeld een recept voor doradefilet met venkel en witte druiven naast de Tajin met lam. En dat moet je dan in de blender doen. Zonder te huilen.
En daar zit me toch wat dwars. Uitgebreid kokkerellen voor een baby van 6 maanden, ja, hmm…. Nee. Dat zijn wezens die het sabbelen op hun eigen voeten het toppunt van genieten vinden, ook nadat ze in hun eigen mond hebben overgegeven. Ik heb het gezien. Blij dat ze was.
Dat is hoe ze werken. Daarom hebben ze geen stemrecht of bepalen wat er wordt gegeten die avond. Als het aan mijn baby lag at ze haar knisperboekje gedoopt in een salsa van kots en moedermelk. Ik kan een stuk komkommer door m’n bilnaad halen, het raam ermee afvegen en aan mijn dochter geven: ze is er blij mee. Dat heb ik niet getest, overigens.
Klinkend als een achterlijke randdebiel
Maar goed, daar zat ik met m’n wortelpuree tegenover m’n incompetente dochter in haar Tripp Trapp stoel. Alle hens aan dek. En je moet verbaal enthousiasmeren he? Oftewel, je zit als een randdebiel ‘HAAAAAAAAP’ en ‘Ja GOED zooooo’ tegen je kind te loeien alsof ze zojuist de relativiteitstheorie heeft gereciteerd.
Ik schepte een bijzonder schappelijke hoeveelheid wortelprut op de lepel en bracht hem naar mijn dochters mond.
‘JAAAAAH’ riep ik.
Ze fronste. Mond dicht.
Positief blijven. ‘Goed gedaaaaaan schatje!’
Poging twee.
‘Èèèèèn een hapje…’ Daar ging de lepel weer. Deze keer ging ze proberen een hap te nemen. Dan denk je ‘oh mooi toch?’ Nee. Mijn dochter hapt namelijk met haar tong naar buiten toe bewegend, als een hond die z’n bak leeglebbert. Ik weet niet wat haar idee is achter deze techniek, maar het resultaat is dat ze alles van de lepel afduwt voordat het haar mond in kan. Om vervolgens die halve druppel wortelkwijl die wel is blijven plakken vol trots in te slikken. Dus daar gingen we weer.
Nog een lepel vol. De aanhouder wint.
‘Je kán het schatjeeee’ Aan mij zal het godverdomme niet liggen.
De volgende lepel eindigt in haar oog, omdat ze opeens jeuk aan haar wenkbrauw heeft.
‘Geeft niks popje…’
En zo modderen we voort. Een kwartier later heb ik m’n kind nog net niet uit het raam gegooid. En de kleine heeft geen enkele notie van hoe totaal kut ze is in eten. Ze zet het op een blèren. Waarom? Ze heeft honger.
Je steunt elkaar
M’n vriendin doet die avond weer een poging (‘schat kun jij al-sje-blieft…’) ik laat ze met z’n tweeën in de keuken en trek op de bank een zak chips open.
‘Ze kan er écht geen zak van!’ roept mijn vriendin even later vanuit de keuken.
‘Bwaaaaaaaah’ roept m’n dochter.
‘Wat moeten we hiermee?’ vraagt ze.
‘Het is gewoon een fase!’ roep ik terug. ‘En positief blijven he? Probeer ander het andere lepeltje!’
Ik eet chips, met één hand, heel kundig. Met de andere hand zap ik. Allemaal tegelijk.
‘Mama kan het wél’ roep ik naar de keuken. Prutser.
Zaadvragers.nl is een blog van mij. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen. Wil je een seintje als er een nieuwe blog online staat? Abonneer je hieronder. Of deel ‘m op social media, als je ‘m leuk vindt.
