‘Hee, hoe is het met jou?’ Ik ben even naar de supermarkt gelopen en verdomd, een oud-collega! Cindy van personeelszaken, leuke meid. Ze heeft een grote kinderwagen bij zich, boodschappen onderop en tasjes aan de beugel. ‘Joh, woon jij hier in de buurt?’ vraag ik, voordat ik me bedenk dat die wagen niet een soort boodschappenkar is, maar dat er waarschijnlijk ook een baby in ligt. Was ze zwanger? Ze ziet er moe uit. Ik wijs in de kar: ‘van jou?’ Ze glundert door haar wallen heen. ‘Jeetje!’ zeg ik.
‘Jazeker,’ zegt ze, ‘maar dit is al de tweede hè?’ Ik wist niet eens dat ze een vriend had.
Beschuit
Ik vergeet altijd snel dat iemand zwanger is. Dat heeft in het verleden best vaak voor ongemakkelijke situaties gezorgd. Stond ik weer enthousiast bij het koffiezetapparaat bij de collega die vier maanden weg was geweest: ‘Hee, ben je weer beter?’
‘Ik was niet ziek, ik heb een kind gekregen.’
‘Oh.’
Het is ook niet altijd makkelijk onthouden wie zwanger is als je dertig collega’s hebt. Maar als je een week daarvoor nog de ‘Hoera, een zoon!’-kaart hebt ondertekend, val je een beetje door de mand. Beschuit met muisjes zijn dan wel een goede hint: die krijg je niet als iemand terug is van een maandje chemo-verlof.
Zelfs zwangere vriendinnen moeten me corrigeren. Een goede vriendin van me heb ik tijdens haar zwangerschap standaard opgebeld met de vraag: ‘Wanneer gaan we weer eens bier drinken?’
‘Eh, ik ga dan wel aan de thee he?’
‘Hoezo?’
‘….’
‘Oh ja, shit, sorry.’
Geboortekaartje
Ondertussen sta ik dus met mijn oud-collega bij te praten. We roddelen nog even over andere collega’s, praten over haar appartement dat te klein is en ja, dat van ons eigenlijk ook, maar ja: ‘dat is Amsterdam he?’, en dan gaan we ieder onze eigen weg. Thuis lees ik m’n mail. Een berichtje van m’n vriendin, of ik Hanna en Kim even ons adres kan sturen. Daar hadden ze van het weekend al om gevraagd. Raar verzoek, ze weten toch waar we wonen? Ik doe het braaf. Als mijn vriendin thuiskomt vraag ik waarom ze in vredesnaam ons adres moesten hebben. Geen kerst, geen verjaardagen (toch?).
‘Geboortekaartje!’ zegt ze alsof dat bij mij iets moet oproepen. Ik kijk glazig.
Ze kijkt me aan en herhaalt: ‘geboortekaartje…?’
Ik denk heel diep na en dan herinner ik me de beschuit met muisjes van vorige week en oh ja! Er was ook een kind. ‘Ze hebben een baby!’ roep ik.
‘Dat was je toch niet alweer vergeten, hoop ik?’ Mijn vriendin gaat koffie zetten en ik ben weer helemaal opnieuw blij voor die twee vriendinnen. ‘Nee tuurlijk niet’, lieg ik.
Ze steekt haar hoofd om de hoek van de keukendeur en kijkt serieus. ‘Je bent toch niet ook vergeten dat ik zwanger ben?’
M’n hart slaat een slag over.
Ze begint te lachen: ‘je geloofde het even, he?’ en verdwijnt weer in de keuken. Oh wat een lol.
‘Zouden we kinderen nemen dan?’ roep ik terug. Ze lacht nog steeds.
