Ik ben enorm zwanger en ik vind zoveel dingen en zoveel mensen irritant dat ik voor het eerst naar een forum heb gekeken met als onderwerp ‘I’m pregnant and I hate everything and anybody’, waar ik me enorm begrepen voelde door de strontlawine van 100.000 berichten. En dat zegt wat, want ik haat fora. Verzamelplaats van kansloze figuren met nutteloze adviezen die geen vrienden hebben om te bellen en daarom maar op het anonieme internet gaan struinen naar sociaal contact. Ik dwaal af. In ieder geval: ik heb een regelrechte kutbui en het schijnt erbij te horen maar leuk is het niet.

En ook nog lelijke schoenen

De kutbui kondigde zich twee weken geleden aan. Mijn vriendin en ik liepen door de stad, het regende -want ja, uiteraard- en alles was gewoon 100% kut. Hoezo? Nou, de kinderopvang was al twee weken dicht vanwege de vakantie, dus we zeulden voor de zoveelste keer met de kinderwagen door Amsterdam. Op naar de Kalverstraat, de kutste straat van de hele stad. Wat we daar deden? Ik moest lekker zittende gympen kopen (lees: lelijke gympen), want ook mijn voeten waren goed klaar met dat extra gewicht. Ik kreeg de hele morgen al appjes waar ik niet op zat te wachten, m’n mailprogramma was vastgelopen, de printer stuk gegaan en ik had twee vervelende telefoongesprekken gehad. Dus nog voor de lunch had ik al drie keer gehuild waarvan één keer op straat, heel sneu, op een smerig bankje aan de gracht op weg naar die Kalverstraat waar ik heen moest voor schoenen die ik niet wilde.
‘Gaat het een beetje, schatje?’ vroeg mijn vriendin plichtsgetrouw, en aaide me over mijn rug.
‘Nee!’ snikte ik, ‘alles is kut!’
‘Wuuuuh!’ gilde mijn dochter hysterisch in haar buggy (ze zag een zwaan).

Roze extensions

In de schoenenwinkel trok ik het minst lelijke paar ‘comfortabele’ sneakers uit het schap. ‘Moet dit echt?’ pruilde ik.
‘Ja schat. Zit je maat ertussen?’
‘Weet ik veel.’
‘Kijk maar even.’
De verkoopster – een meid van rond de 16 met een roze extensions en een te grote polo van de zaak aan – kwam naar ons toe gesjokt. ‘Moet ik helpen?’ vroeg ze, hopend dat het antwoord zou zijn ‘nee, ga maar weer Candycrushen’.
‘Nee’, zei ik.
Ze knikte en sjokte weer richting de kassa.
‘Heb je wat gevonden?’ vroeg mijn vriendin, ‘doe eens aan.’
Ik paste een paar donkerblauw met roze gympen met achterlijke glitterveters.
‘Hoe zitten ze?’
‘Ja gut… Wel oké.’ Ik liep een paar passen, voor de vorm, ‘ze zijn lelijk.’
‘Ze vallen best wel mee.’
‘Ze hebben glitterveters.’
‘Die kunnen er uit.’

Fiets furie

Tien minuten later waren we de winkel uit (‘moet u een doos?’) en liepen we over het Rokin naar huis, ik op m’n nieuwe lelijke kutgympen. ‘Ik voel me lelijk’, zei ik.
‘Het valt echt wel mee schatje.’
‘En dik.’
‘….’
Een fietser negeerde het zebrapad, en sneed ons af. Kwaad trapte ik tegen zijn achterwiel, dat ik nog net raakte. Zijn achterwiel zwabberde opzij. ‘Hee!’ riep hij, achterom kijkend. ‘Hee jezelf!’ riep ik terug, ‘zwanger en met kind! Lul!’
Mijn vriendin pakte me bij mijn jas, ‘rustig maar schatje’. De man was inmiddels doorgefietst, niet geheel onverstandig. Hij stak nog geheel Amsterdams zijn middelvinger op in de verte. ‘Kutwijf!’
‘Zak!’
Mijn vriendin suste, ‘rustig maar liefie.’
‘Als ‘ie terug komt trek ik ‘m van zijn fiets en beuk ‘m in elkaar’, zei ik.
‘Is goed schatje.’
‘Serieus, ik mol die gast. Ik maak ‘m helemaal kapot.’
‘Ja lieverd, hij is al weg.’
Terwijl we verder liepen rolden de tranen alweer van mijn gezicht. ‘Ik ben geloof ik een beetje overgevoelig vandaag’, piepte ik.
‘Een beetje maar’, zei m’n vriendin.
Twee uitgescholden toeristen en een troost-loempia van de Vietnamees verder waren we thuis.

‘Dit duurt toch niet maanden lang he?’ vroeg ik mijn vriendin, die me richting de bank had begeleid en een kop thee voor me maakte.
‘Wat, schatje?’ vroeg ze tactvol.
‘Deze bui. Gaat dat over?’
‘Ik hoop het lieverd…’ zei ze, ‘voor jou!’ voegde ze er snel aan toe. ‘Het is zo vervelend voor jóú.’

Nog een paar maanden te gaan, ik en m’n roze wolk. En mijn lelijke kutgympen.

 

Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een baby, ik ben zwanger van de tweede en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen, zoals over voor het eerst met het vliegtuig met een baby.