Met m’n dochter alvast fijn vooruit met het vliegtuig, zonder partner. Je bent weer bij? Mooi. Het was vrijdag, mijn vriendin was gevlucht naar werk – de lafbek – en ik kon in m’n eentje naar Schiphol om het vliegtuig van 14:40 uur naar Londen te pakken. Vliegangst en controledrang, met nul kans op het consumeren van kalmerende drugs. Ik had hoge verwachtingen van de dag: minstens een neerstortend vliegtuig, een brandende cabine en het loodje leggen terwijl m’n baby me onder kotst.

Hoe gaat een controlfreak zoals ik daarmee om? Juist. Militaire planning en voorbereiding. Een verslag van mijn tocht door de jungle. 

7:30 uur. Baby wakker schudden en doen alsof het niet debiel vroeg is door hysterisch vrolijk ‘goedemorgen!!!’ te gillen. Pap erin proppen, en zelf ontbijten terwijl ze het labeltje van een rondslingerend rompertje afzuigt. So far, so good.

9:30 uur. Weer terug naar bed. Baby, niet ik. Googelen of één glas gin-tonic écht schadelijk is voor de ongeboren vrucht in m’n buik.

9:30 – 10:45 uur. De Baby slaapt. Window of opportunity om óf het huis uit te rennen en nooit meer terug te komen, óf om alle spullen klaar te zetten. Dat laatste wordt ‘t en betekent in mijn geval: alle spullen die klaar stonden verplaatsen naar de gang en drie keer controleren of ik alles heb. Buggy klaar zetten, fles melk in de tas en…

10:45 uur. Baby wakker maken, in de buggy gooien en gaan met die banaan. Appen ‘ik zit op schema!’ naar vriendin die overigens nog geen appje heeft gestuurd met ‘schatje heel veel sterkte, ik hou van je en volgend jaar doe ik het’. Wilde ik even zeggen.

11:00 uur. Trein naar Schiphol, fles in de baby duwen en controleren op schijtluier. Diarree uit mijn dochters navel vegen in de intercity, ik kan dat.

11:08 uur. ‘Lukt het een beetje?’ Appje van m’n vriendin. Geen tijd voor gesprekken. En ze appt nu pas dus F haar. Ik ga supergoed.

11:30 uur. Door de paspoortcontrole, ruzie maken met douane meneer die me vraagt waar de toestemmingsformulieren zijn om mijn dochter mee over de grens te nemen.
‘Heb ik niet.’
‘Dat moet u wel hebben.’
‘Heb ik niet.’ Dit flikt Schiphol me niet. Omdat er tussen die 300 miljoen reizigers af en toe een ontvoerd kind zit moet de rest van de ouders weer een stapel formulieren invullen.
‘Dat had u wel moeten meenemen.’
Ik word boos. Want ik heb een schema en daar past ‘vliegtuig missen vanwege bureaucratische medewerker’ niet tussen. Dus ik zeg, redelijk als ik ben: ‘Als ik m’n dochter wilde ontvoeren, waarom zou ik dan naar Londen gaan en niet naar Irak ofzo?’
Geef toe dat Engeland een buitengewoon suf land zou zijn om met je kind naar te ontvoeren. Net als België. Of Texel.
De man lijkt zich af te vragen of de discussie het ‘m waard is.
‘Volgende keer neem ik een formulier mee, maar nu heb ik dat niet, oké?’
‘Maar de vader…’
‘DE MOEDER, IK BEN LESBISCH’ Ik heb op de universiteit wat lesjes over etnisch profileren gehad. Ik val nu officieel buiten iedere risicogroep.
‘Sorry. Uw partner…’
‘Mijn partner werkt en ik heb 2000 foto’s in m’n Iphone. Wil je m’n romantische selfies met de andere moeder zien?’
‘…’
‘Wil je de tweehonderd-zoveel selfies zien!? Ik heb ook filmpjes van ons drietjes in Artis van vorige week. Ik doe het hoor!’
‘Dat is niet nodig.’
‘Kan ik door?’
‘Ja.’
Zo. Ik geef mijn dochter een aai over haar bol en loop verder. Ze kijkt geanimeerd naar alle lichtjes in de winkelvitrines.

12:00 uur. Ik ben door alle poortjes heen. Score: twee medewerkers van Schiphol afgesnauwd en tegen de enkels gebeukt van een toerist die niet doorliep in de rij. Tijd voor het grote experiment: slapen in de Baby Care Lounge (niet ik, de baby). Ik reed haar de verduisterde ruimte in – ik had natuurlijk allang alle faciliteiten en de plattegrond gegoogled en navigeerde in één keer naar de achterste plek. De Baby Care Lounge is een ruimte met babybedjes, jawel. Ieder babybedje is mét zitje voor de ouders, en is door middel van een groot gordijn, dat rondom loopt, afgesloten van de ruimte. Er is een leeslampje en stopcontact. Je kan er praktisch wonen. Verderop in de ruimte is een verschoontafel en magnetron (popcorn vergeten helaas) en ook een badje, mocht je compleet los willen gaan. Wie de douane kan intimideren kan ook een baby tot slapen dwingen. Dus ik leg haar neer, zeg ‘slapen!’ en vijf minuten later slaapt ze. Ik neem een foto en stuur die naar m’n vriendin met ‘OMG ZE SLAAPT IN DE BABY CARE LOUNGE!!!’. Compleet voorbereid zet ik mijn koptelefoon op en kijk anderhalf uur lang Netflix op mijn Iphone. Zo doe je die shit. Oh wacht, ik was mijn vriendin aan het negeren en nu heb ik haar ge-appt…. Nou ja, laat ook maar.

Hoe ging de vlucht? Volgende week meer….. Wat zeg ik? Over een paar dagen meer! (de blog ligt al klaar maar ik ga geen teksten van een zes kantjes posten, het is een blog hallo! Geen facebookvoorwaarden-tekst)

 

Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen.