Voorweeën, wel eens van gehoord? Super-leuk. Vier dagen voor wat uiteindelijk dé datum bleek heeft die mooie natuur een fijne verrassing: voorweeën. Voorweeën zijn onduidelijke pijnscheuten in en rond de flamoes van je schatje, die elkaar totaal onsamenhangend opvolgen. Ieder kwartier, dan weer vijf minuten, half uur… En bovendien zeggen ze niks over hoe lang het nog gaat duren. Uren? Dagen? Neem lekker de tijd joh. Kortom, dat je lieverd in de deuropening staat te hijgen dat het toch wel verdomde pijn doet, dat is voorpret voor het echte werk. Genieten.

Bankhangen
Mijn donderdag. Ik zit thuis wat schrijfwerk te doen (want de voor-voorweeën begonnen dinsdag) en bel af en toe met mijn opdrachtgever die voorzichtig informeert of er nou wat gebeurt. Mijn vriendin heeft haar mobiele telefoon sinds vanmorgen in een la gelegd en hangt op de bank, zich ellendig te vervelen tussen de nog-niet-echte-weeën in. Wat begon als schattig gerommel in haar buik met wat kneuzige krampjes (‘voelt net als ongesteld zijn joh!’, ‘oh écht?’), is nu uitgegroeid tot full force voorweeën. ‘Ik voel wel wat hoor!’ is ingeruild voor ‘AAAH!’
Ik zit in de keuken en breng af en toe een warme kruik haar kant op. Als ik ‘auwauw’ hoor, hobbel ik richting het geluid. Samen tellen we tot 60, want zo lang duurt een wee dus blijkbaar. Tussen de krampen door verveelt zij zich een kuil in de bank.
‘Heb je honger?’
‘Beetje.’
‘Heb je anders zin om even naar buiten te gaan?’
Ze begint daadwerkelijk een beetje blij te worden. ‘Jaaah!’ loeit ze. Kan dat? Met weeën? Ja, waarom eigenlijk niet. Dat kind laat zich voorlopig toch niet zien.
‘Kom, we gaan Thai halen.’ Ik ben blij dat we de deur uit gaan, want het hele proces is natuurlijk fa-sci-ne-rend, maar een kamerplant ziet meer daglicht. En die Thai, daar zou ik nog heen strompelen met een darmperforatie. Heerlijk.

Immer gerade aus
Samen lopen we, mét weeën, richting Zeedijk. We doen een wee bij de Rembrandtcorner, dan een flinke op het bankje voor de Thai, eentje in de Albert Heijn op de groenteafdeling, want tja, meteen even boodschappen doen, en vervolgens eentje vijf meter van onze voordeur.
‘Entschuldigung?’ Een Duitse toeriste met plattegrondje begint tegen mijn vriendin te praten die nu overgegaan is op puffen.
‘Entschuldigung,’ vraagt ze, ‘ich suche das Anne Frank Haus?’
‘Iemer grade aus!’ wijs ik – ik kan maar een zinnetje Duits – terwijl ik met de andere hand mijn vriendin vasthoud.
‘Ffffffff’
‘Immer gerade aus?’ Ze kijkt de straat in, die eindigt in een T-splitsing.
‘Fffff godver!’ puft m’n vriendin.
Ik wapper met m’n hand naar de Duitser: ‘Jajajaja. Gut. Gehen.’
De wee neemt af en de Duitser loopt door.
‘Daar ligt het Anne Frank Huis helemaal niet’, zegt m’n vriendin in de deuropening, inmiddels weer over de wee heen.

We eten Thai op de bank terwijl een Duitse Toerist richting stadsdeel Oost loopt. Maar daar is het vast ook mooi, in de regen. ‘AWWW’ roept m’n vriendin. ‘Wee?’ vraag ik.
‘Nee: pepertje’

 

Zaadvragers.nl is een blog van mij. Mijn vriendin is hartstikke zwanger en ik tik regelmatig een blog. Dat lucht op. Lees ze allemaal hier

Tagged as: