De roze gifwolk

Dat televisieprogramma ‘De Bevalling’ weet je dat nog? Wat vond ik dat vroeger smerig. Van die kipfiletkleurige vrouwen die roodaangelopen lagen te persen, en dan zo’n met wittige smeer en bloed bedekte baby. Kop als een gedeukte walnoot. Nee hoor, de romantiek ontging me. Maar nu ik zelf ben bevallen weet ik: die bevalling is helemaal niet zo smerig, nee joh. Echt ranzig wordt het daarna pas! Tuurlijk scoort een bevalling ook hoog op de schaal van goor. Ook ik lag ook in mijn eigen braaksel te gillen als een opengesneden varken. Maar de ranzigheid begon pas goed na de bevalling, in de vorm van lektieten en nachtzweten en wondvocht uit je liefdesputje. Eén positief punt: na je bevalling kan het je allemaal geen kont meer schelen.

Plakshirt

‘Aaah nee he’. Het is drie uur ’s nachts als ik wakker wordt. De nieuwe frummel kan gillen als een puber met een persoonlijkheidsstoornis. Ze is bijzonder stipt in het iedere drie uur laten horen dat ze nog leeft. ‘BWWEEEEEHHH!’ klinkt het in het halfdonker.
‘Ze is wakker’ mompelt mijn vriendin slaperig.
‘Joh’, zeg ik. Nou, daar gaan we weer. Ik lig moed te verzamelen om onder de warme dekens vandaan te komen, maar dan voel ik aan het XL Zeeman shirt waar ik in slaap dezer dagen dat ik weer eens heb liggen lekken. En dan hebben we het niet over een paar druppels. ‘Ah nee he’, ja hoor. Een cocktail van nachtzweet vermengt met jetsermelk gutst al geruime tijd uit mijn lijf.
‘Lek je weer?’ vraagt ze.

Nachtzweten

Nachtzweten, jawel. Hoort er helemaal bij als je net bent bevallen. Ik kende het wel van die paar keer dat ik hoge koorts had, of een enorme kater, maar nu is het iedere nacht raak. Samen met een paar lekkende melkborsten voel je je echt een levende druipkaars. Daarbij heb je nog die wond in je baarmoeder van toen de placenta losliet (ja, dat laat een wond achter, hoe origineel), dus dat wondvocht loopt ook nog met de zwaartekracht mee naar onder. Die stapel maxipads waarvan ik me altijd afvroeg welke zichzelf respecterende vrouw die in godsnaam gebruikte: pakken vol er doorheen gejaagd. Kotex was m’n beste vriendin. Hoe verzin je het: alle keren dat je niet ongesteld bent geweest betaal je in één keer terug met wekenlang bloedsmurrie uit je prutgrot. En tampons mag je natuurlijk niet gebruiken vanwege infectiegevaar. Krijg je ontsteking in je baarmoeder. Ga je weer dood aan ofzo. Kortom, gedoe.

Schoteltjes

‘Wanneer stopt dit’ vroeg ik mijn kraamverzorgster op een ochtend. Ik liep met twee grote cirkelvormige plekken op m’n shirt door het huis en rook waarschijnlijk naar een mengsel van zure melk, wondvocht en zweet. Geen idee: ik rook mezelf niet meer. maar er hing een groene damp om me heen en mijn oudste dochter bleef flauwvallen als ik in de buurt kwam. Roze wolk? Gifgasnevel bedoelen ze zeker. Dus hoe lang ging dit duren? ‘Paar weekjes, hooguit!’ vertelde de kraamhulp, ‘maak je geen zorgen, dit is héél normaal!’ Ja, dat begreep ik ook wel, maar normaal wil niet zeggen dat ik niet uitzag naar het moment dat ik naar buiten kon zonder koeienbel, ‘onrein, onrein’ roepend. Niet dat ik naar buiten mocht vanwege die buikwond, maar goed.

Stinkerts

‘Wil je een nieuw shirt?’ vroeg m’n vriendin die koude nacht, nadat ik Dochter 2 van de borst had gehaald. Ik had tien Zeeman mannenshirts-extra-lang ingeslagen en het was mijn nieuwe favoriete kledingstuk. ‘Ja doe maar…’ zei ik. Een diepe zucht klonk in het donker. ‘Het is zo kouwd…’ zei ze nog, voordat ze opstond en een nieuw shirt naar me toe gooide. ‘En een glaasje water..’ zei ik op die speciale toon waarbij je partner weet dat weigeren nul kans van slagen heeft.
‘…Is goed schatje…’ de stappen gingen richting de keuken.
Even later lagen we weer naast elkaar in het donker. ‘Slaap lekker’ zei ik.
‘Mmmkus?’
Ik gaf haar een zoen en rook hoe je ruikt als je weinig slaapt en het diep in de nacht is.
‘Je stinkt.’
‘Hmmm?’
‘Je stinkt, uit je mond.’
‘Jij ook schatje.’

We kropen tegen elkaar aan voor minstens twee uur zuurverdiende slaap. Ik dacht aan de kraamzorg die met een serieus hoofd had gezegd dat we de eerste zes weken eigenlijk geen seks moesten hebben. Infectiegevaar. Dood enzo. Ik wilde geen seks, ik wilde slapen.

‘Prrrrwwwww’ klonk het uit de luier van Dochter 2, want die kan namelijk ruften als een malle.
‘Goed zo schatje.’
We zijn allemaal supersmerig en het is best gezellig zo.

 

 

Nou, als je hier niet vrolijk van wordt! Geen blog meer missen? Aboneer je!

En check dan voor de zekerheid over een maandje je spambox, want daar beland ik nogal eens in.

 



Geef een reactie

%d bloggers liken dit: