Zwanger en enorme borsten

Ik ben geen lid van de borstvoedingslobby, allerminst. Dat een Wereldgezondheidsorganisatie weet te melden dat je toch minstens 6 maanden uitsluitend borstvoeding moet geven en 2 jaar door moet gaan: dikke doei. We wonen niet in een grot en de supermarkt is om de hoek. Iedereen moet het helemaal zelf weten, maar dat sommige vrouwen zich zelfs schamen dat het niet lukte met de borstvoeding is ronduit sneu. En oneerlijk, want de WGO richtlijn is belachelijk. Borstvoeding verloopt meestal alles behalve vlekkeloos. Ga maar eens kijken hoe een vrouw met een flinke borstklier-ontsteking erbij hangt. Of iemand bij wie het geven van melk pijn doet omdat de baby een prutser blijkt in het aanhappen. Het is alsof je iedereen een willekeurige auto geeft en dan zegt: ga maar 200 rijden over snelweg, hee jij, rij eens wat harder met je Kia Picanto. Dus. Dat was het.

En dan dit nog

Nou, wacht, dit nog: En als het al lukt. Geen gegeven, maar stel. Wie heeft tijd om 2 jaar lang met lekkende borsten rond te zeulen? Welk bedrijf biedt nou écht een goede regeling voor kolven? Wat voor soort werk doe je als je een jaar en 10 maanden lang iedere werkdag twee keer een half uur kan weglopen om te gaan kolven? En overal werkt wel een hufter of k-mens dat achter je rug zegt ‘zíj wil kinderen, daar ga ík dan toch geen rekening mee houden in het plannen van de vergadering?’ Laat die WGO en Den Haag eerst regelen dat zoiets überhaupt kan, voordat ze vrouwen gek maken met de bekende ‘je wilt toch het beste voor je kind’-strategie. Of zoals een verloskundige het zei: ‘ja, in dat soort organisaties ís er een mooie kolfruimte’. Dus WGO, houd je waffel en ga wat betekenen voor moeders, in plaats van ze in de weg te zitten. Goed, dat gezegd hebbende: ik en m’n grote melktieten.

Cup Gigantisch

Want pardon zeg: wat een jetsers heb ik gekregen. Al maanden voor de geboorte stonden ze op scherp. Noord-Korea hield ze in de gaten, die kanonnen. Alsof ze zich hadden ingeschreven voor de Pamela Anderson look-a-like wedstrijd. Serieus, als de zonsvloed was gekomen had ik geen reddingsvest nodig gehad; gewoon wegdrijven met die puppies. Ik kwam van een lieve cup B. Ferme, fiere borstjes, maar je won er de oorlog niet mee, zeg maar. En toen kwam die zwangerschap en de ene na de andere BH verdween achterin de sokkenla, want veel te klein. Ik eindigde met een enorm hoerige zilverkleurige cup D BH, van 50% korting bij de HEMA. En ook melktechnisch hadden ze er zin in: tijdens de bevalling, zo ter hoogte van de 10 centimeter ontsluiting, gingen de twee joekels laten zien wat ze konden. Die baby was er nog niet maar de melkkraan ging al open. Die twee hadden er zin in hoor! Ze zeggen dat een baby een wondertje is, maar dan die twee moppies! Ik had gewoon drie meisjes gekregen, wat een feestje. Ik wil niet weten met wat voor theezakjes ik straks verder moet, maar voor nu HELL YEAH. De koninklijke familie kan er straks de balkonscène vanaf doen. Red Bull cliff diving? Vanaf mijn voorgevel. Boek een masseur; je krijgt al rugklachten als je ernaar kijkt.

Maar, lang verhaal kort: ze zijn wat groter dan voorheen.

Lage verwachtingen

En dat was allemaal best verrassend, dat het zomaar zo gaat. Mijn vriendin heeft zich door de eerste zes weken borstvoeding heen gescholden; het ging zoals dat vaak gaat (lees: met pijn, tranen, bloedende tepels, kloven, een ontsteking en blind doorzettingsvermogen). Ik had dus lage verwachtingen van Moeder Natuur. Ik dacht: ‘ik hang die tepels er in en als het niet werkt is het jammer. Ik koop mijn schuldgevoel wel weg met melkpoeder van 15 euro per pak, uit de uiers van dagelijks gemasseerde geiten die leven op boeketten van scharrelklaver.’ Borstvoeden. Tuurlijk wilde ik het wel proberen. Al is het maar omdat ik een hekel heb aan afwassen (al die flesjes… Wat een gehannes). En we hebben onze eerste dochter flink moeten bijvoederen met dat spul en het tikt behoorlijk aan. Is toch weer een weekendje Parijs (waar we nooit meer heen kunnen, want we hebben nu twee kinderen). Maar de eerste keer dat ik met ons kleinste meisje in het ziekenhuisbed zat en de verpleegster zei ‘nou, probeer het maar eens!’ was ik dus erg benieuwd. Hoe zou karma mij in de reet bijten? Zou het lukken of zou er ten compensatie van mijn grote ‘nou als het niet lukt, lekker boeien’-bek groene pus uit mijn tepels spuiten?

Het melk-moment

Daar gingen we, mijn grote melkheuvels en ik. Er werd een kussen op mijn buik gelegd en de verpleegster gaf de baby aan.
‘En gewoon rustig laten aanhappen’, zei de verpleegster.
Ik pakte het spartelende baby’tje aan en probeerde het hoofd in de buurt van de tepel te krijgen.
‘Je hebt echt perfécte tepels’, zei de verpleegster.
‘Dankje’, zei ik.
‘Voor borstvoeding’, zei ze er nog achteraan. Ja, dankje.
En voor ik er erg in had zat Mevrouw de Baby vol aan de tiet.
‘Héél goed’ zei de verpleegster, die geïnteresseerd keek naar het prille tafereel. Of het pijn deed?
Totaal niet, ik voelde nauwelijks iets. Ja, wat gesabbel aan m’n tepel. ‘Komt er überhaupt wel wat uit?’ vroeg ik.
‘Oh vast wel, ze wordt rustig nietwaar?’
Ik keek naar beneden en zag mijn baby sabbelend wegzakken alsof ze zojuist heroïne had gesnoven.
‘Ja,’ zei de verpleegster, ‘je hebt echt héle goede tepels.’
‘Oké.’
‘Hiervoor.’
‘Ja, hiervoor.’

Ik ben een goede melkkoe met hele goede zuigtepels. Nou, kan ook weer op mijn CV. Want solliciteren ga ik met deze knoesten; ik verwacht grootse impact met deze power-posse aan m’n lijf. Ik denk dat ik een gouden ketting ga kopen met m’n naam erop.

Is er iets mooiers dan mails over mama-uiers in je inbox? Dacht het niet. Abonneer je! En check je spam even over een paar weken… Zaadvragers is niet erg junk-check proof, raar genoeg.


Geef een reactie

%d bloggers liken dit: