De bevalling, deel 5

Na ruim anderhalf uur persen zonder resultaat begon de verloskundige over een vacuümpomp. Nu Google ik veel – te veel – dus ik weet wat een vacuümpomp is. Of ik dat wilde… Ha! Zoals Destiny’s Child dat zo treffend zong: no, no, no, no, no!

Knippen

Een vacuümpomp. Dat klinkt als iets waarmee je je verstopte gootsteen kan fixen – en dat kán denk ik ook – maar het is ook een soort cup die ze op het babyhoofdje zetten. Dan hard trekken en hoppa: baby is eruit. Zul je denken ‘gaat dat zo makkelijk?’ Jazeker, want ze knippen de uitgang stuk. De vacuümpomp gaat namelijk in combinatie met het zetten van een knip: een schaar door onder andere de bekkenbodemspieren. Je weet wel, die spieren die zorgen dat je niet aan de Tena Lady hoeft.
En niet alleen je vagina is de lul; de vacuümpomp kan zorgen dat het kindje wordt geboren met een hersenschudding en de eerste periode met knallende hoofdpijn ligt te kermen in de wieg. En ik ben niet zo’n koedie-koedie type maar dat vind ik serieus zielig en geen goede deal voor een pasgeboren baby. Die vacuümpomp op m’n baby en de heggenschaar mijn voortuin in; dat gingen we dus mooi niet doen*.
Maar dat kind op eigen kracht naar buiten persen, dat ging ook niet meer. Wat dan? ‘Ik wil een keizersnee!’ riep ik. Zo, dat was er uit.

Lullen als Brugman

Voor mijn part sneden ze dat kind er uit met een stanleymes, ik wilde zo vreselijk graag een keizersnee. Zoals je een pony wilt als je zes bent, of in mijn geval: een radiografisch bestuurbare auto. Echt heel, heel graag. Mijn vriendin zag ook wel dat er op persgebied weinig actie meer in de taxi viel te verwachten en samen probeerden we de verloskundige te overtuigen.
En ik heb een goede babbel, maar dat valt niet mee.
‘Dan moet ik een second opinion’ zei ze, nadat ze me nog net niet de promo-video voor de vacuümpomp had laten zien (‘dan gaat het écht heel snel hoor!’).
Een gynaecoloog in opleiding, een studentikoze meid met groot zwart montuur, kwam erbij. Handje schudden, ‘een keizersnee?’ Ze keek bedenkelijk. ‘Maar de vacuümpomp is misschien een meer logische keuze denk ik’ Denk het niet.
Ze moest voor een go op keizersnee even voelen (twee nieuwe vingers erin) én of ik drie keer wilde persen? Hmm-ja-ja, nou: met een vacuümpomp zou het echt wel lukken op de natuurlijke manier. Dat begreep ik ook wel, een bankstel past ook door de voordeur als je de muur eruit sloopt.
‘Ik ..wil… een … keizersnee.’ Ik bleef het maar herhalen tussen de weeën door. Als Beatrix en Maxima het mogen, mag ik het ook.
‘Dan,’ zei de hippe bril, ‘moeten we toch ook de gynaecoloog vragen om toestemming te geven’.

Geen match

Weer een ander aan m’n bed (‘hi, ik ben die-en-die’), de gynaecoloog dit keer. Mag ik heel eerlijk zeggen dat het niet zo klikte tussen haar en mij? Echt he-le-maal niet. Als het een blind date was geweest had ik op het toilet m’n beste vriendin zitten appen dat ze me moest komen redden. Samen op een onbewoond eiland en ik had mezelf op een tiki-fakkel geworpen, dat niveau.
Kan je je herinneren dat ik tegen mijn vriendin had gezegd ‘wat je ook doet, ga níet tegen me praten tijdens een wee?’ Deze mevrouw kwam binnen toen ik lag te kermen, en ging onmiddellijk ‘goed zo, héél goed, ja héél goed’ tegen me neuriën. En ik dacht alleen ‘ik ken jou helemaal niet, bemoei je er niet mee’. Kortom, geen warme start. En daarna moest ook zij voelen hoe de baby erbij lag, dus hup, weer vingers er in. Ik voelde me een soort medisch equivalent van een glory hole (als je dat moet googlen spreekt dat voor je). En met wat ze toen flikte ging de liefde helemaal uit het raam.

Je kan zoveel willen

De dame had zich duidelijk voorgenomen te redden wat er te redden viel en met wat vingerwerk de binnenkant een stuk op te rekken. Of dat pijn doet? Allejezus! Lang verhaal kort: ik heb dwars door een wee heen haar hand (of haar?) weg geschopt en gezegd dat ze van me af moest blijven. Mijn vagina en ik waren er helemaal klaar mee. ‘Ik wil een keizersnee!’

Nu kwamen we bij de laatste fase: de bijwerkingen-risico’s-speech. ‘Een keizersnee,’ zei de gynaecoloog die ik had geschopt, ‘is wél een risico als je een tweede keer zwanger wilt worden.’ Hahaha! Nog een keer zwanger?
Ik wees op m’n vriendin ‘haar beurt!’ Zo, uitgeluld. Mijn vriendin knikte, ‘als er al een volgende komt doe ik het wel.’
Ik wilde weten wat nu het probleem was: ‘is het veilig om een keizersnee te doen, voor de baby en mij?’
‘Er is ook kans dat je koorts krijgt’
Koorts of een kapotte K en een baby met een vermorzeld hoofd, mmmh, keuzes-keuzes…
‘Dat risico wil ik nemen. Is het veilig?’
‘Ja, dat is het.’
‘Mooi!’
‘Maar…’
Hadden ze een personeelsfeest gepland of iets anders waardoor ze geen zin hadden in de operatie? ‘Ik wil een keizersnee, het is klaar.’
Het mocht.

Ram bam boterham

Het is verbazingwekkend hoe snel het gaat als de kogel eenmaal door de kerk is. Zeker als je de laatste van de nachtdienst bent (aha! Dat was het dus). Ik en mijn weeën werden door het gebouw geracet alsof ze bitcoins konden winnen. Het is een apart tafereel hoor: In de OK staat een compleet team klaar, als in een fabriek, om je keizersnee** er doorheen te jassen. En dat doen ze me een partij efficiënt. Je wordt overeind gehesen, voorover gebogen, een anesthesist ramt er een ruggenprik in, je onderlijf wordt gevoelloos (‘als ik NU zeg, laat je je naar links vallen, oké? NU!’). Er worden pets-pets allerlei plakkers en meters op je lijf geplakt, rubber ding op je vinger, een hartmonitor staat te piepen naast je hoofd (‘is dat mijn hartslag? Gaat goed he?’) en er gaat een tentdoek voor je gezicht (je mag het niet zien helaas; schijnt té gruwelijk te zijn. Mijn eigen verloskundige was flauwgevallen toen ze het voor het eerst mocht bijwonen, arme meid). Mes erin, rag-rag, flop, baby. Eng? Nee joh, die groene jassen kunnen dit volgens mij met het licht uit. Oncomfortabel? Nou, na 14 uur lang iedere drie minuten een wee is het een fantastische bevrijding. Mijn vriendin naast me, die ik eindelijk weer eens pijnvrij kon aankijken. Ik mocht mijn dochter snel gaan zien: ik lag serieus dik te genieten.

En klaar

Nog geen half uur later werd mijn dochter uit mijn buik getild. Ze blèrde de boel mooi gezond bij elkaar. ‘Meissie!!’ riep ik. Mijn vriendin in tranen, zoals ik dat had toen onze ander dochter werd geboren. ‘Je huilt!’ ‘Ja nou! Zij ook!’
Onze dochter had een grote bos donkerbruin haar (‘hoe kom je dáár nou aan?’) en zat onder het bloed en de smurrie. De assistent schreef 7:49 op het bord, en noteerde ‘complicatie-vrij’. Dochtertje! Eindelijk klaar met deze malloterie.

Zo, dat ben ik kwijt. En nu gaat het echte werk dus beginnen, want we hebben twee kinderen. Oh my… Net een echt gezin.

 

* Dat de knip een middeleeuwse martelmethode is, dat heb ik niet zelf verzonnen. Lees een gefundeerde en genuanceerde mening van iemand met een titel en opleiding hier.

** Even tussendoor hoor. Ik heb me altijd afgevraagd: wat voel je bij een plaatselijke verdoving zoals de ruggenprik van het feit dat ze open scheuren. Ja lieve lezers, saillant detail: een keizersnee begin met een snee en wordt daarna gescheurd. De gynaecoloog aan de ene kant en de in-opleiding aan de andere kant. Het was dezelfde gynaecoloog als op de kamer overigens, dus ik denk dat ze haar agressie goed kwijt kon. Ze kon hechten als een baas, overigens.
Dus, voel je iets? Ja. Er wordt zo hard aan je getrokken dat je het door je ruggenprik heen voelt. Geen pijn hoor, maar wel het geweld waarmee ze het doen. Je schudt echt op en neer. Zoals je het voelt als iemand heel hard aan je jas sjort; je jas doet geen ‘pijn’, maar je voelt wel wat er gebeurt.
Ik was ondertussen zielsgelukkig met de situatie. Geen pijn meer, en de hartmonitor bliepte als een zonnetje. Ik kon gewoon vragen ‘hoe is het met de baby?’ en dan zei een arts ‘gaat prima, nergens last van’.

En toen? Hoe was het eten in het ziekenhuis? Hoeveel pijnstillers kan je slikken in een week? Abonneer je en lees ALLES (met hoofdletters, dus het is echt serieus).

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: