Bevalling blog

De bevalling, deel 2

Kleine recap! Net als in Game of Thrones (ik kijk de hele serie terug tijdens het voeden; verwacht veel, véél verwijzingen). Dus: vorige keer in ‘de bloederige bevalling’. Ik lag op zondagnacht als een Limburgse grot vruchtwater te sijpelen in bed en weeën te hebben die – in alle redelijkheid – best te doen waren. Het wachten was op meer frequente weeën, dus zeker om de vier minuten, én ze mochten wel wat pittiger. Nou ja, ‘mochten’; liever niet, maar totdat je gillend de verf van de muren ligt te krabben ben je nog niet voldoende bezig met die ontsluiting, schijnt (uitleg over wat in godsnaam een ontsluiting is vind je hier. Belangrijk, anders snap je het hele verhaal niet. Beetje alsof je Game of Thrones kijkt en niet weet wat die donkere haarbal bedoelt met winter is coming). Ik viel om een uur of vier eindelijk in slaap.

De volgende ochtend

Het is raar wakker worden; lig je daar op een stapel met vruchtwater doorlekte handdoeken onder je kont te wachten hoeveel pijn het gaat doen. Trouwens, een tip voor als je vliezen zijn gescheurd: niet zomaar na een nacht plat liggen recht overeind gaan zitten.
Mijn vriendin lag naast me, ze had het volgens mij gepresteerd om letterlijk met één oog open te slapen. Ze draaide haar hoofd naar me toe, dikke wallen, nu al.
‘En?’ vroeg ze.
‘Ik weet niet, volgens mij is er niet veel.’ Van de weeën bleek inderdaad bar weinig over. ‘Die komen over een paar uur vast weer op gang’, zei m’n vriendin. Ze heeft altijd groot vertrouwen gehad in de voortplantingskwaliteiten van mijn binnenste, ik weet ook niet waarom, ik heb nou niet bepaald baarheupen. Het verbaasde haar ook allerminst dat ik in één keer zwanger was. Het verbaasde me dat mijn vagina het sperma niet onmiddellijk terug braakte, om heel eerlijk te zijn. Maar nee hoor; mijn baarmoeder ging zonder verzet in broedmodus. Je hebt er in praktijk bijzonder weinig over te zeggen, dat hele zwanger worden, dat is mijn conclusie.

Gezellig

Die ochtend belde mijn vriendin de verloskundige. ‘Nee, het is nog onregelmatig en het stelt nog niet zoveel voor … Prima, zien we je vanmiddag … Ja, zal ik doen, dankje’.
‘En?’
Eind van de middag zou de verloskundige komen kijken hoe de vlag erbij hing.
‘Game of Thrones?’
‘Ja doe maar.’
Dus daar hingen we op de bank. En zo om de tien minuten, soms om de twintig, riep ik ‘komt er weer een!’ en aaide mijn vriendin over mijn rug.
‘Moet ik de serie even op pauze zetten?’
‘Neuh… Ik kijk er wel doorheen.’
Mijn vriendin legde een dekentje over me heen. ‘Ook wel gezellig he? Dit.’
‘Ja. Soort van.’

Pijn, en dan nog erger

Ik moest dus nog uren doormodderen, maar verdomd, om een uur of drie ging het goed los. Hoe dat voelt? Alsof iemand een liter bijtend zuur in je buik injecteert. Een wee hoort ongeveer een minuut te duren; de mijne duurden anderhalf tot soms wel twee en een halve minuut. Kun je denken ‘wat is dat minuutje extra nou?’ Maar stel je voor dat je te horen krijgt: er rijdt iedere drie minuten een Volvo Stationwagen over je voet, en dat doet pijn, maar hij rijdt in ieder geval dóór dus als het gevaarte van je voet is, dan gaat de pijn ook weg. Dan denk je ‘waarom?’ en ‘moet dat?’ maar als de auto de straat in komt rijden bereid je je maar voor: hij komt aanrijden, gaat over m’n voet, en dan is het weer weg. Maar dan: als die stationwagen van je voet is gereden (‘jeeeh, klaar!’) gaat dat rotding in z’n achteruit er nóg een keer overheen. Dát hadden ze er niet bijgezegd. Niet oké, of zoals ik het toen zei tussen de weeën door: WAAROM DUREN ZE TWEE KEER ZO LANG, WAT DE FUCK!

Oergeluiden in Afrika

Wanneer laat je de verloskundige langskomen? Toen mijn vriendin weeën had zei de verloskundige aan de telefoon: ‘kan ze nog praten? Ja? Dan wacht ik nog even.’ Inderdaad, tijdens deze serieuze fase van weeën krijg je er geen zinnig woord meer uit. De zwangerschapscursus-docente romantiseerde dit door te beweren dat je oergeluiden zou uitstoten, ‘zoals vrouwen in Afrika, die durven zich meer te laten gaan!’.
‘Geldt dat voor álle vrouwen op het héle continent?’ vroeg ik. Ze hoorde me niet of negeerde het.
Maar geen oergeluiden voor mij. Ik vergelijk het meer met het snuivend gegrom dat je ook hoort bij mensen die net hun knie tegen de punt van de koffietafel hebben gestoten, vermengd met een welgemeende ‘AAAAAAH!’, die klinkt zoals je ‘m zou verwachten in een stervenshuis waar TBC is uitgebroken.
‘Gaat het?’ vroeg m’n vriendin op het hoogtepunt van een wee.
‘Mmmmmmmphhh!’
‘Op de schaal van 10, hoe erg is het?’
‘NIET TIJDENS EEN WEE VRAGEN HOE HET GAAT!’ schreeuwde ik tussen de krampen door. Onthoud die tip.
‘Sorry, is ‘ie weer weg?’
Ik had het kussen ondergekwijld.
‘Ja’
‘Ik bel de verloskundige, vragen hoe laat ze komt.’

De eerste centimeters

Rond 17:00 uur kwam de verloskundige de ontsluiting bekijken. Ik had mezelf naar de douche gesleept en was zo high als een plantje. ‘Je kan zeker geen ontsluiting in de douche meten?’ Ik wilde dat echt heel graag, want ik wilde niet bewegen.
Tussen de weeën heb je ongeveer twee pijnloze minuten. En daarmee moet je het doen. Uit de douche kruipen, afdrogen en naar de slaapkamer zwalken is dan een enorme opgave.
‘Komt er weer een!’
‘Neem je tijd.’
Even later zat de verloskundige klaar voor de ontsluitingscheck. ‘Ik ga je nu aanraken’ kreeg ik te horen, wat heel fijn is want het is toch mijn lijf, maar je denkt ‘joh, al komt de buurman zijn balzak in m’n gezicht hangen’.
Vier centimeter. En het voelde allemaal goed, voor zover een babyhoofd in je geboortekanaal ‘goed’ kan voelen. De verloskundige was in ieder geval positief gestemd. Hoewel ik me afvraag of ze wel eens hun vingers uit een zwangere vrouw trekken en zeggen ‘nou, das dus echt bagger’. Waarschijnlijk niet.
Ze besloot te blijven. Over twee uurtjes zou haar collega haar komen aflossen en het zou nu, schatte zij in, snel gaan.
Ik riep AAAAAAAH en PFFFFFFFFFFTTTT en vroeg me serieus af hoe lang dit nog zou gaan duren.
‘Moet ik het bad laten vollopen?’ vroeg m’n vriendin. Ik hád een bevalbad in de huiskamer, mensen.
‘Ik weet het niet…’ Ik had serieus geen idee wat hiertegen te doen viel, behalve euthanasie of heroïne.
M’n vriendin stond op. ‘Ik ga het bad aanzetten.’

Over twee uur zou de volgende ontsluitingcheck komen. Ik had niet gedacht dat ik toe zou leven naar het moment dat een vrouw die ervoor betaald krijgt vingers bij me naar binnen zou steken om te zeggen hoe groot het daarbinnen is. Ik kon niet wáchten. De verloskundige zat op de bank de administratie te doen, mijn vriendin schuifelde heen en weer tussen mij en de keuken en ik brulde iedere drie minuten de buren tot waanzin. En te wensen voor een ontsluiting zo groot dat het hele leger van Daenerys Targaryen erdoor zou passen.

Wordt vervolgd… En het ging echt heel anders dan ik toen verwachtte.

 

Ben je al abonnee? Kun je worden, dan krijg je deel drie van dit verhaal in je mailbox, zo makkelijk…



Geef een reactie

%d bloggers liken dit: