Ik wil in een bevallingsbad

Een badbevalling? Ja joh? Wie al een paar blogs heeft gelezen kan waarschijnlijk wel inschatten of ik het type ben voor holistisch babywerpen met rozenblaadjes en een zingende Doula* ernaast. Niet bepaald. Ik plan een ouderwetse uitscheursessie: gillend als een varken dat wordt geslacht, een ruggenprik die niet goed werkt en razende haat richting de medische wereld en iedereen die ooit heeft gezegd dat bevallen mooi en bijzonder is. Past een badbevalling daarbij? Nee, allicht niet. Maar, toen kwam ik achter een klein detail van de badbevalling en ik ben om.

Een bad is een bad

Je moet weten: ik woon reuze leuk, maar wat ik al jaren mis is: een bad (en een tuin, een open haard, zo’n kook-eiland en een paar extra kamers zou handig zijn). Een bad mensen! Ik heb een keer een badkuip van straat geplukt, 5 kilometer op m’n rug naar huis gedragen (de buschauffeur zei ‘hel nee’ en sloot de deuren), de trap op en in m’n douchecabine geschoven. We konden niet meer bij de wastafel, als ik het water eruit liet lopen stond de hele badkamer blank. M’n vriendin vroeg ‘is dit nou wel handig?’ en zette de wasmand op een krukje. En ik lag in bad en vond het juist uitermate praktisch. Dus als bij de pufcursus en bij de verloskundige het woord ‘bad’ viel dacht ik ‘bad!’ om het vervolgens terzijde te schuiven als iets voor vrouwen die bevallen met het geluid van parende walvissen op de achtergrond.

Vijf weken

Dus daar zat ik, op een terras, met een mede-zwangere die een veel hogere tolerantiegrens heeft voor zweef-priet-praat. Ja hoor, zij wilde wel een badbevalling met een zingende doula ernaast.
‘Ik vind het alleen wel duur. 200 euro’ zei ze.
‘200 euro?’ vroeg ik, ‘voor een paar dagen een bad in je huis?’ Ik had als tekstschrijver écht het verkeerde beroep gekozen. In mijn hoofd zat ik al te berekenen hoeveel van die baden er in m’n fietskelder paste; aanhangwagentje erbij en www.lekker-bevallen-in-bad.nl (vrije domeinnaam!) was er klaar voor.
‘Nou, en dat is ook nog zoiets,’ zei ze, ‘dan zit je dus vijf weken met zo’n bad in huis.’
‘Vijf weken?’ Daar ging de ding-dong in mijn hoofd. Vijf weken, hoezo vijf weken?
‘Ja, je krijgt dat bad vijf weken.’
‘Joh’.

Second opinion

Haaaaalelujah. Ik fietste zo snel naar huis, alsof m’n vliezen waren gebroken. ‘Schaaaaat!’ riep ik toen ik thuis was vanuit de gang, ‘we moeten kijken naar een badbevalling!’
‘Eh, oke’ hoorde ik uit de woonkamer, ‘moet dat nu?’
‘Ja!’
Twintig minuten later had ik een bad gevonden. Niet zo’n lullig opblaasding, nee: een soort jacuzzi model met verwarming en het paste nét in de keuken.
‘Houd de vloer dat?’ vroeg m’n vriendin, die de paar honderd kilo die zo’n ding weegt al bij de onderburen zag eindigen.
‘Ja, als je hem niet lang vol water laat staan, want dan komen er na een paar dagen barsten in het beton.’
‘Oh,’ het was even stil, ‘oke.’
‘Vind je het een heel stom idee? Moet ik het niet doen?’
‘Neuh, ik vind het wel wat voor jou.’ Pardon? ‘In bad is wel jouw ding toch? Je gaat ook altijd een uur douchen als je last hebt van je rug, dus dit is best logisch.’
Ja, dat was het eigenlijk wel. ‘Maar vind je het geen onzin?’
‘Nee, ik zou, als ik nog een keer moest bevallen, misschien ook wel zo’n ding neerzetten. Lijkt me goed tegen die eerste weeën.’
Ik had officieel goedkeuring voor het bad. Hoezee.

Druk op die knop

Voordat ik op ‘bestellen’ drukte, van een wanstaltige website met afgrijselijke teksten over vredig, in balans en pijnloos, mailde ik nog even met mijn verloskundigenpraktijk. ‘Hee, badbevalling, is dat nou wat?’
Ik kreeg een mail terug: echt bevallen-bevallen in bad, dat kon in de praktijk niet altijd, maar tijdens de weeën was het redelijk awesome.’
Mooi, daar ging ik voor. Maar, kreeg ik de tip: dat het wel handig was om ‘van tevoren’ te oefenen met opzetten en misschien een keertje vullen. Ha! Humor, ‘een keertje’. De lieverds. Waarschijnlijk lig ik in bad als de eerste stuiptrekkingen komen. Met een virgin Pina Colada en een parasolletje in m’n navel.
Het ding is besteld. Ik heb het ook al aan m’n dochter verteld. Die gaat namelijk mee in bad. Ze boerde een slok melk over haar rompertje en zei ‘bluuuuh’, lachte en klapte in haar handjes. Top, ik kan niet wachten.

 

* Ja kinders, dat heb ik ook geleerd op zwangerschapscursus. Een doula is iemand zonder medische papieren die je reuze emotioneel en spiritueel door je bevalling heen praat. Ik zie een vrouw met een tulband voor me, maar dat is misschien mijn fantasie.



 

Geef een reactie