Zwangerschapscursus moet dat

Zwangerschapscursus, moet het?

Je bent maar een keer zwanger (hoop ik in ieder geval) dus ik ging op zwangerschapscursus. ‘Wel verstandig’ zei m’n vriendin. ‘Kun je doen’ zei de verloskundige. ‘HAHAHAHA ik zie je al zitten!’ zei een collega. Dus, het leek me best een aardig gebaar naar mijn eigen lijf toe, om mijn weerstand opzij te zetten en gewoon, zoals ieder normaal en verstandig mens, op zwangerschapscursus te gaan. Daar ging ik, en ik vergat m’n handdoekje al meteen de eerste keer én was te laat. Ik ben hier niet voor gemaakt mensen.

Niet dik genoeg

‘Sorry!’ Na compleet het verkeerde gebouw ingelopen te zijn kwam ik uiteindelijk terecht in het cursuszaaltje. ‘Zwanger! Sleutels kwijt!’ riep ik. Wat niet helemaal waar was, alleen ik kan blijkbaar niet zo snel meer fietsen doordat er 8 kilo baby tegen m’n ingewanden duwt. Scheldend de Jordaan door. Had ik dat ook kunnen zeggen? Misschien. Allicht. Maar ik vond ‘ik kwam de brug niet op met mijn dikke pens’ wel erg gênant. Dus, ik was te laat. Alle zwangere mensen zaten al in een half cirkeltje. Wat was iedereen enorm zwanger! Met de nadruk op ‘enorm’. Mijn buik viel in het niet, en ja, later bleek de logische verklaring dat ik als laatste van ons allen was geïnsemineerd (of weet ik hoe hetero’s dat noemen), maar ik voelde me dus wat dun in vergelijking met de rest. En dat is prima bij, zeg, de Burger King maar bij een zwangerschapscursus doet het iets met je zelfvertrouwen. ‘Ben ik wel zwanger genoeg om hier te zijn’, dat gevoel. Nooit gehad? Nou, ik toen ook voor het eerst. Een beetje alsof je bij een praatgroep zit en er achter komt dat werkelijk iedereen grotere problemen heeft dan jij. ‘Mijn kat is dood’ vs. ‘Ik heb kanker’.

Sporten tijdens de zwangerschap, nou nee

‘Vertel even of je sport en of je last hebt van klachten’ zei de cursusleidster, om het voorstelrondje wat meer cachet te geven dan ‘hi ik ben Annie en ik ben dus zwanger’. Gut, daar kwamen ze hoor: ‘Mom in Balance’, ‘Mommy Bootcamp’, ‘Oh ik loop hard, maar ben aan het afbouwen naar twee keer per week’. Goed, dit ging zwaar worden.
‘En wat doe jij?’
‘Ik ben hierheen gefietst…?’
Wie mij kent weet: ik kan dat wandelingetje naar de supermarkt op de hoek al uitstellen omdat ik het te veel gedoe vind. Sporten? Nee. Ik heb het wel eens een poging gegeven hoor, wie niet? Rende ik op volle snelheid over de grachtengordel. Ik kan niet langzaam rennen; het resultaat van toen ik een kantoorbaan had en iedere ochtend op het nippertje de tram haalde. Gillende ‘NEE NEE NEE!” heb ik sprints getrokken waar Dafne Schippers nog een puntje aan kan zuigen. Mét rugtas en op slechte schoenen. Eat that Dafne!
Dus als ik ging hardlopen eindigde ik met steek in mijn zij en een ongezond hoge hartslag hangend aan een lantaarnpaal. Dan strompelde ik naar huis, met het idee dat ik doodging, en voelde me nog twee dagen ellendig, om het plan voor hardlopen daarna minstens een half jaar in de ijskast te zetten. Even bijkomen.

Op het yogamatje

Na het rondje ‘wie sport het minst?’ (‘Hee! Verrassing! Ik!’) mochten we de yogamatten op. ‘Iedereen een handdoek bij zich?’ Eh, nou, iedereen behalve ik. De docent wierp me een leen-handdoek toe. Ja: ik was het cliché van die cursist die geen handdoek bij zich heeft.
Daar op de yogamat ging de martelgang verder: kleermakerszit. Geen idee welke sadistische monnik dat heeft bedacht. Ik krijg standaard kramp op de plekken waarvan ik niet wist dat ze gevoel hadden. Botten. Liezen. Dat werk. En iedereen om me heen was relaxed aan het zijn (‘rug recht!’) en ik verloor langzamerhand het gevoel in m’n tenen.
Hoe eindig je zo’n avond? Met drank uiteraard. Thank fuck blijkt een van de cursisten uit de theaterhoek te komen (net als ik) en dat schept een band. Terwijl de rest van de groep heel verstandig naar huis ging om morgen weer naar Big Fat Body-balance te gaan of Mama-Martel-Gym, kropen wij de dichtstbijzijnde kroeg in om het alcoholarme bier te testen.

Volgende week weer, ik kan niet wachten.

 

Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen of trauma’s te verwerken, zoals zwangerschapsgym.



 

Geef een reactie