• Home
  • blogs
  • ‘Mama heeft ook gevoel!’ Baby’s zijn sadisten

‘Mama heeft ook gevoel!’ Baby’s zijn sadisten

Ik ben vier maanden zwanger en mijn  negen maanden* oude dochter begint zich motorisch reuze sterk te ontwikkelen. En dat is mooi, want als larf nummer twee straks over 5 maandjes wordt geboren moet ze kunnen lopen, boodschappen doen en mama haar laptop aan kunnen geven. Ze werkt eraan: ze pakt labeltjes tussen twee vingertjes, trekt vakkundig aan haar eigen oor, en stopt met ingenieuze precisie een losliggend haarelastiekje in haar mond. Het voordeel is onder andere dat ze nu haar eigen fles kan vasthouden. Dus ik zit niet meer tien minuten lang voor Piet Snot naast haar, te zorgen dat de melk ín haar mond gaat in plaats van over de bank. Super. Die handjes gaan – de nieuwe mogelijkheden verkennend – overal heen. Het is natuurlijk hartstikke leuk dat ze een beetje op schema ligt qua ontwikkeling, want ergens bij mij zit nog een lichte angst dat ze compleet debiel blijkt. Dus goede zaak, jawel. Maar er kleven ook wat nadelen aan. 

Grijpen naar de goodies

‘Aaaaah! Schatje! Niet doen!’ gil ik tegen ons dochtertje. Het is ochtend en ze zit bij mij in bed. Ik ben net wakker en mijn vriendin heeft haar in d’r blote bassie bij mij neergezet en is thee gaan zetten. Beetje het vaste ritueel in de ochtend.
Dus daar zit de kleine spruit met haar kale bol, schone luier en helemaal het vrouwtje. Het is altijd een beetje oppassen met haar, dat moet ik erbij zeggen. Ze heeft sinds een paar weken door dat een doek – of in dit geval een deken – iets afdekt dat daaronder zit. Ja, dat is een leerproces, vraag me niet waarom. Maar terug naar de ochtend in bed: Ze snapt nu sinds een tijdje dat ze de deken van me af kan trekken en dat de goodies daaronder verborgen liggen. De goodies zijn mijn enorme zwangere tepels.
Wat? Jawel: t-e-p-e-l-s.
Mijn baby is gek op labeltjes, knoopjes aan shirts, ritssluitingen en eigenlijk alles dat uitsteekt. Dus al sinds ze klein is pakt ze wanneer ze kan, met blije overgave, mijn tepels. Vroeger was het haar mazzeltje als ze toevallig raak greep. Nu is ze snel en trefzeker. Ik heb daar één woord voor: AU.

Tranen

Nu was dat grijpen dus al een probleem, maar als ik de deken tot m’n kin optrok vergat ze dat haar favoriete speeltjes bestonden. Baby’s zijn namelijk – met alle respect – achterlijk, en dat komt soms goed van pas. Maar nu is ze alweer wat wijzer en trekt ze feilloos de deken van me af, om vervolgens met een snelle beweging mijn gevoelige moedermelk-tuutjes tussen haar vingers te snaaien. En sterk! Godsamme.
Dus daar is weer zo’n ochtend, ik slaap nog half en verdomd, het is haar weer gelukt. Ze heeft ‘m te pakken, is totaal niet onder de indruk van mijn ‘NEEEE niet doen!’. We zijn nu in die fase dat ik haar hand niet kan wegtrekken zonder mezelf nog meer pijn te doen.
‘AAAH!’ gil ik.
‘Bwaaaaah!’ kirt zij, met haar handje eraan trekkend alsof ze een belletje vasthoudt wat gerinkeld kan worden.
M’n vriendin komt de slaapkamer ingelopen. ‘Wat is er?!’
Ik wapper met m’n vrije hand. ‘Fffffff, ze heeft ‘m!’ Met van die nageltjes. De tranen schieten in m’n ogen. ‘DOE IETS!’
M’n vriendin, bekend met deze crisissituatie, schiet naar voren ‘ow-ow-ow, lós schatje’, zegt ze. ‘Wieeeeh!’ giert mijn dochter, intens blij met haar geweldige prestatie. Ze knijpt nog even extra, want wie wat beet heb, die heb wat.
‘Auwauwauw haal haar eraf!’ gil ik nog een keer.
Met twee handen wordt het handje van mijn dochter open gekrikt. Ik controleer of ik nog borstvoeding kan geven. Ja, alles zit er nog.
‘Niet mama pijn doen!’ zegt m’n vriendin streng, en zet haar een half metertje verder. ‘Gaat het?’
‘Nee…’

Dus een nieuwe mooie fase is aangebroken in het moederschap: mijn baby probeert essentiële onderdelen van mama te vernielen. Ik kan niet wachten tot ze tandjes heeft. Morgen een muilkorf kopen. En een dwangbuisje.
 

*Zelf geen kinderhebbend-mens en geen idee wat een baby van negen maanden oud voorstelt? Geen nood, hier volgt de bijsluiter:
Een baby van negen maanden is er zo eentje die nog hulpeloos onhandig is, misschien staat (soort van), waarschijnlijk kruipt en in het geval van mijn baby dit allemaal vertikt. Baby’s van negen maanden stoten enthousiast klanken uit zonder enige betekenis, lallen er vrolijk op los terwijl ze de boter van hun korst brood zuigen en als ze niet huilen omdat ze tandjes krijgen, huilen ze wel omdat ze zich van de bank hebben gerold en zijn geland op de afstandsbediening. En, ze beginnen wat minder beroerd slecht met hun handjes te worden. Een baby van negen maanden kan bijvoorbeeld een wijsvingertje in je oog steken, waar dat eerst met een hele hand ging. Vooruitgang, jawel. 

 

Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een dochter en een tweede is op weg.



Geef een reactie

%d bloggers liken dit: