• Home
  • blogs
  • Vliegen met baby: de lucht in – Deel 3

Vliegen met baby: de lucht in – Deel 3

Ik heb het gedaan, ik heb gevlogen met de baby (hier vind je deel 1 en deel 2) En het was me een mooie reis, daadwerkelijk. Voordeel van een baby bij je hebben: je raakt zodanig in commando-modus dat je vergeet dat je vliegangst hebt. En, bonus, iedereen in het vliegtuig is als de dood voor baby’s aan boord. Of ik de volgende keer weer alleen zou vliegen met haar? Nee natuurlijk niet! Mijn vriendin mag echt nog wéken compenseren voor dit geintje. Maar we zijn er zonder kleerscheuren en kotsvlekken doorheen gekomen. Ik heb wel een lamme arm.

De entree

Om bij het begin te beginnen. Het was heel bijzonder om een vliegtuig in te lopen met een baby. De angst in de ogen van medepassagiers is eigenlijk bijzonder aangenaam. Ik dacht van tevoren dat ik het lastig zou vinden, genânt. Je draagt toch een soort nucleair wapen de cabine in. Maar ik voelde een portie machtswellust in me opborrelen, en dat is misschien geen pluim op mijn karakter, maar jeetje wat een heerlijk gevoel. Mijn dochter kon een heel vliegtuig gek krijgen, hoe tof is dat? Ik liep in een overvol vliegtuig naar mijn plek, benieuwd welke Amerikaanse toerist of dronken Brit ik het leven zuur ging maken de komende anderhalf uur. Maar mijn rij was helemaal leeg. Hoe zou dat nou komen? De vermelding ‘met baby’ die in rode letters op mijn ticket stond? Ik ging zitten en lachte sadistisch naar de mensen die omkeken naar die potentiële dreiging voor hun reisplezier. Mijn dochter sabbelde vol passie op het touwtje aan mijn vest, wat een gezelligheid.

Mijn feestje

Het vliegtuig stond nog aan de grond toen een stewardess naar me toe kwam en me uiterst vriendelijk vroeg: ‘Alles goed hier? Heeft u weleens gevlogen met uw kindje?’
M’n eigen moeder zou me niet zo zorgzaam behandelen. Wat leuk dit.
‘Nee, nog nooit gevlogen!’ zei ik stralend, ‘dus geen idee hoe dat gaat straks!’ Voor me doken twee mensen ineen van de angst. Aan de andere kant van het gangpad appte een vrouw haar echtgenoot dat ze van hem hield maar nooit, nóóit kinderen wilde.
De stewardess legde haar hand op mijn arm, ‘als u ook maar iets nodig heeft, warm water voor het flesje of wat dan ook…’ Ik kon wel een voetmassage gebruiken eigenlijk, ‘schroom niet om ons te vragen.’ En dit was een budget airliner he? Ben benieuwd wat je bij KLM kan verwachten, maar ik denk dat ik de massageolie klaarzet.
Nog 10 minuten voor take-off. Hop, daar kwam ze met een riempje aanzetten waarmee ik mijn dochter kon knevelen. Mocht ik die mee naar huis nemen misschien? Nee, dat mocht niet, maar ik mocht het haar wel aantrekken tijdens opstijgen en dalen, ‘dat ziet er oncomfortabel uit, maar uw kindje heeft er absoluut geen last van.’ Mijn dochter probeerde de gordel op te eten en ik kreeg nog een keer te horen dat ik écht op alle hulp kon rekenen om mijn lieve, kleine, schattige, mooie baby’tje de reis zo AANGENAAM mogelijk te maken. Een steward kwam nog even bij zijn collega staan ‘alles naar wens hier?’ Een medepassagier gaf me een zenuwachtige duim omhoog ‘gaat helemaal goed komen!’ Iedereen liep op eierschalen. Ik voelde me Paris Hilton met PMS.

Het plan in werking

En daar gingen we. Mijn geheime wapen tijdens dit grote experiment was: wakkere baby het vliegtuig in met een tikje honger. Dat was gelukt, ze had net geslapen en was 10 op de schaal van Relaxed. Ik had – uiteraard – drie dagen lang op internet gezeten om alle ins- en outs over baby’s in het vliegtuig te bestuderen. Het moment om de tent bij elkaar te gillen was het stijgen en dalen. Je weet wel: het moment dat ouders van hysterische kinderen tegen andere passagiers zeggen ‘ach ja het doet pijn he?’ en zich voornemen het kind achter te laten op de plaats van bestemming, aan een boom of in de achterbak van hun huurauto.
Dus, oorpijn voorkomen was de missie. Hoe? Was ik me een partij briljant. Ik had een fles mee met een dodie-speen voor een baby van drie maanden. Een wat? Nou, kort gezegd: een speen voor een veel jonger baby’tje, met een spleetje in plaats van een gaatje erin. Wat het nut hiervan is?

Lees en leer.

Met deze speen kon ik de baby tijdens het opstijgen minstens een half uur over die fles laten doen én zo hard laten zuigen dat ze geen last had van haar oren. Want een speen voor een jongere baby gaat geheid plat in haar mond en dan krijgen ze er bijna niets meer uit. Dat leer je als je niet op tijd de spenen vervangt en je afvraagt waarom je frut al een hele ochtend nukkig is en een uur over 200 CC doet (waargebeurd verhaal). Zou je denken dat een baby dan stopt met drinken, maar ik ken de mijne: die lurkt aan die fles alsof er heroïne in zit. Als het om melk gaat is haar motto ‘geef nooit op en zuig tot er bloed uit komt’. Vraag dat maar aan de tepels van mijn vriendin.
Zo gezegd zo gedaan. Het vliegtuig steeg op, ik duwde de fles in haar mond en veertig minuten lang heeft mijn dochter gezogen alsof haar leven ervan af hing, als Kim Holland op een Bunga Bunga feestje. Misschien heeft ze wat zuurstoftekort gehad – ze was de rest van de vlucht high – maar ze heeft geen piep gegeven.
Vrolijk sabbelde ze het laatste half uurtje op haar riem. Blij dat ze zo lang op schoot mocht. Ik had oordopjes ingedaan en keek met m’n vrije hand Netflix op mijn telefoon. De stewardess kwam vragen of ik iets nodig had. ‘Nou, koffie, lekker!’
Ja hoor, ik kreeg koffie. Gratis. Gekkenhuis. Volgende keer vertel ik erbij dat ik zwanger ben; dan krijg ik minstens een gratis sandwich met extra bacon.

Maar toen kwam die douane weer…

Doe ik dit nog een keer? Haha, NEE NATUURLIJK NIET, want na die vlucht heb je de echte helse tocht (waar niemand je voor waarschuwt) van de gate naar de bagageband, waar ze de buggy laten bezorgen. En dat betekent een uur lang met een kind van 8 kilo op je arm he-le-maal door Gatwick heen.
Bij de douane – lachen joh – hebben ze een rij waar ze mensen met kinderen heen sturen, daar stap je over de lichamen van ouders die ter aarde zijn gestort en de eindstreep nooit hebben gehaald. Vervolgens mag je daar – als straf voor je keuze om een baby het vliegtuig mee in te nemen – nog een half uur in de rij creperen. Mijn dochter vond het uitermate gezellig om overal heen gedragen te worden en mijn voorstel dat ze deze tijd zou gebruiken om te leren lopen werd weggewuifd. Tegen de tijd dat ik in staat was Allahu Akbar te roepen om er wat tempo in te brengen kon ik eindelijk door de poortjes.

Als je nu denkt ‘zo, dat ging vlekkeloos’. Geen illusies: in Londen pakte ik de verkeerde trein en eindigde ergens in een buitenwijk.

 

 

Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik schrijf geregeld om stoom af te blazen.



 

3 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: