Zwanger of niet? Uitslag poging 1

Ruim een week geleden hadden we dus het inseminatie-circus: mijn vriendin in ons autootje naar de donor, en met 80 kilometer per uur terug. Insemineren; met m’n ranzige doos op drie lagen handdoeken, en Netflix aan tijdens het indalen, opzwemmen, weet ik hoe dat heet. We keken – heel toepasselijk – American Horror Story. Daarna was ik ‘IEEEEEUUUW’ gillend naar de douche gerend en heb mezelf ongeveer een half uur lang ontsmet. ‘Gaat het weer?’ vroeg m’n vriendin (‘ik voel me vies!’) Ja mensen, nieuw leven maken is zo prachtig. 

Zwanger of niet zwanger, je voelt het (niet)

Zwanger? Niet zwanger? In de week na de inseminatie was het me al helemaal duidelijk. Want ik voelde helemaal niks. Ja, gevoelige tepels, for your information, maar niks geen ‘gevoel’-gevoel. Dat is toch de vraag: ‘maar voél je wat?’ Mijn vriendin vroeg het na de inseminatie (‘ja ik voel me goor’), de dag erna (‘neehee’), drie dagen erna, en vier. Op dag vijf zei ik: ‘Ja, m’n tieten doen pijn oké?’
‘Dadaadada’ zei mijn dochter, die een stuk ondergekwijld brood in het gordijn probeerde te hangen.
‘Mmmh’ zei mijn vriendin betekenisvol.
‘Doe normaal, ik moet gewoon ongesteld worden’, beet ik haar toe. Niet op alle slakken zout leggen nu.
‘Oké’, zei ze vrolijk, en ging de was ophangen. ‘Ik bén niet zwanger!’ riep ik haar na.
‘We gaan het zien!’
Nee hoor, ik voelde helemaal niks.
De afspraak was om na tien dagen een zwangerschapstest te doen. ‘Ik ben zo benieuwd!’ gierde mijn vriendin op dag 8 bij het ontbijt. ‘Ja, nou ja, we zien wel…’ murmelde ik en nieste.
‘Verkouden?’ vroeg ze.
‘Enorm’, zei ik, en trok een stuk keukenpapier van de rol.
‘Verminderde weerstand…’
‘Doe effe normaal!’

Zwangerschapstest en een doos tissues

Diezelfde dag moest ik aan het werk in Utrecht. In de trein stelde ik mezelf toch ’s de oprechte vraag ‘voel ik iets’. Nee. Buiten irritatie over die vent die met zo’n afgelikte vinger de pagina’s van een krant omsloeg, voelde ik niks. Op Hoog Catharijne liep ik langs de Etos en ik dacht ‘zal ik toch even zo’n test halen, zodat ik op werk…’
En ik dacht ‘nee, onzin’ en liep door. Maar ik moest nog zakdoekjes kopen.
Ik pakte een doos zakdoeken uit het rek en passeerde de zwangerschapstests met die gruwelijke baby’s op de verpakking. Nog even bedacht ik dat het helemaal niet eerlijk was het nu te halen, maar toch griste ik er eentje mee. De goedkoopste. Die zou toch niet werken zo vroeg en dan moest ’t alsnog voor het eggie op dag 10. Dus, concludeerde ik, het telde niet. Stond ik daar bij de kassa met een zwangerschapstest en een doos tissues. De man achter me in de rij had een pak ovulatietests en een fles scheerschuim.
‘Volgende!’ riep de kassière.

Dat stomme streepje

Op werk schoof ik het toilet in voor de test, waar ik vakkundig over de strip heen piste. Braaf wachtte ik een paar minuten. Nou mensen: niks. Bij gebrek aan een vuilnisbakje stopte ik de test terug in de verpakking en propte het pakketje in mijn broekzak. Terug naar m’n bureau, niks gebeurd. Mijn vriendin appte ‘hoe is het daar?’ ‘Prima!’ appte ik terug en vergat de test.
Eind van de middag was ik thuis. Ik kreeg een appje ‘zo thuis! Moet ik langs de winkel om een zwangerschapstest te halen?’ ‘Nee, kom gewoon naar huis’, appte ik terug. Oh ja, bedacht ik me: die test zat nog in m’n zak.
Ik haalde ‘m eruit en stond op het punt ‘m in de vuilnisbak te kieperen, maar toch. Ik keek nog een keer naar de plek waar bij zwangerschap een licht streepje had moeten staan, en… hee…
‘Fuck’ zei ik tegen het plastic ding, want er was nu wél een héél licht streepje. Vast omdat het was ingedroogd, zei ik tegen mezelf. Hoe betrouwbaar is een test die een hele dag in je broekzak heeft gezeten? Totaal niet, lijkt me.

Melk

Daar zat ik de hele avond, met die test, die ik in een laatje had gegooid. Ik deed alsof er niks gebeurd was. ‘Had je nog zakdoeken gehaald?’ ‘Ja!’
Ik hield het tot half negen vol. Toen vertelde ik dat ik toch een zwangerschapstest had gedaan. ‘Maar een hele goedkope hoor.’ Mijn vriendin kreeg grote ogen. ‘En?’
‘Nou…’ mompelde ik, ‘rotding…’
‘Waar is ‘ie?’
‘Bovenste laatje dressoir.’
En hup, daar ging ze. ‘Is dit ‘m?’ ‘Ja…’
Onder het licht van de keukenlamp werd het streepje uitgebreid bestudeerd.
‘Ieeeeeh!’ piepte ze, ‘je bent zwanger!’
‘Nee joh’ riep ik, ‘er zit bijna niks, dat ding heeft de hele dag in m’n zak gezeten.’
Een streepje is een streepje!’ zei ze triomfantelijk.
Ik deed m’n jas aan. ‘Ik ga melk kopen.’
‘Je bent zwanger!’ riep ze vanuit de woonkamer.
‘Dat is helemaal niet gezegd!’
‘Neem je een nieuwe test mee?’
‘Jajaja.’ Als ik toch melk ging halen…

Tijdelijk niet beschikbaar

Bij de supermarkt schoof ik langs de schappen voor een zwangerschapstest. Waar lagen die krengen? Ah, hier was wat.
Shit. Waar de tests hadden moeten liggen zat nu een bordje ‘dit product is tijdelijk niet verkrijgbaar’.
Op weg naar huis ging ik nog even de nachtwinkel in, maar daar hadden ze geen zwangerschapstests. ‘We verkopen wel condooms mevrouw!’ ‘Oké, nee dankje!’
Thuis nam mijn vriendin geen genoegen met alleen maar een pak melk. Ze stapte op de fiets en haalde op Amsterdam Centraal de duurste zwangerschapstest. Twee stuks.
‘Nou, hup, plas even vol’, ik kreeg een borrelglaasje in m’n handen en werd richting de wc geduwd. Ik gaf haar de volgezogen teststrip, waarmee ze glunderend door de huiskamer ijsbeerde. Ik liep naar de keuken om de besteklade opnieuw in te delen. Dat moest écht weer eens.

‘Ha!’ zei m’n vriendin vanuit de woonkamer, ‘zie je wel!’
Ik liep naar haar toe, staarde naar de test, het streepje was nog donkerder dan vanmiddag.
‘Doe normaal…’

Drie tests later. Ik ben dus hartstikke met kind geschopt, zwaar vet zwanger. In één keer.

 

Op de hoogte blijven van het verdere verloop van deze nogal plotselinge bevlekte ontvangenis?


5 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: