• Home
  • blogs
  • Insemineren: niet omdat het kan, maar omdat het moet

Insemineren: niet omdat het kan, maar omdat het moet

Mijn vriendin had de discussie gewonnen. Bij de eerstvolgende ovulatie gingen we beginnen met thuis insemineren, bij mij dus (in mij, technisch gesproken). Viel niet aan te ontsnappen want ze wist prima wanneer ik ongesteld was geweest (IK WEET GVD OOK NIET WAAROM!). Maar goed, inseminatiepoging nummer 1. En tenzij ik op de vlucht zou slaan en op het vliegtuig naar Brazilië zou stappen, een nieuwe identiteit zou aannemen en als Carita Conchita zou gaan werken in een cocktailbar, was er geen ontkomen aan.

Trauma op m’n bank

Ik was al bekend met hoe thuis insemineren in z’n werk gaat. Ik was per slot van rekening de spermakoerier voor ons eerste kind en ik kan je vertellen: voor wie denkt dat lesbiennes het mannensap met geurkaarsen en klankschalen over hun liefdesheuvel smeren, met panfluitgeluiden op de achtergrond… Nee. Het is ranzig, nasty spul en de hele verhandeling heeft net zoveel romantiek als het doucheputje schoonmaken. Dus voor iedereen die nog eens wilde weten ‘en, maak je daar dan een leuk momentje van?’ Verre van. Je probeert niet over je nek te gaan en je bank vlekvrij te houden. En het is leuk als dat lukt. Bij mijn vriendin haar inseminaties stond er altijd een teiltje met water en chloor klaar om de hele handel aan inseminatie-hulpmiddelen linea recta in te kieperen na gebruik. Er zijn wat spermatozoïden op gruwelijke wijze omgekomen bij al die sessies. Mijn vriendin deed na afloop de afwas, want ik wilde het sopje überhaupt niet meer aanraken. Ik kocht voor het eerst in mijn leven van die gele afwashandschoenen.
‘Wel écht goed schoonmaken he?’ riep ik vanaf de bank.
‘Ja schat, het is écht schoon lieverd.’
‘Gebruik de handschoenen!’
Eén keer kreeg ik het potje met vers getapte piemelmarinade niet goed open en hield ik het te dicht bij mijn gezicht. Resultaat: Ik róók het, mensen. (of zoals ik het toen verwoorde: ‘AAAH het zit in m’n neus!!!’).
Ik ruik het spul nog steeds op sommige momenten. Dat heet PTSS geloof ik.

Sperma-peptalk

Je moet begrijpen dat sperma voor iemand die écht 100% lesbisch is – met alle respect voor de donor en zijn zeer gewaardeerde balsaus – een van de goorste goedjes op aarde is. Ik had het niet goorder gevonden als het paardensperma was. Maar ik was dus aan de beurt. En ik trok het helemaal niet.
De dag voor de inseminatie had ik een noodlijn gebeld: mijn goede (heteroseksuele) vriendin met ruime sperma-ervaring. Dat klinkt niet zoals ik het bedoel, of dat  Anyway, ik belde haar en met lichte paniek vertelde ik over wat er de volgende dag moest gaan gebeuren.
‘Het is ook smerig’, zei ze meteen. Nou, daar was ik mooi klaar mee.
‘Maar jij doet er dingen mee… Hoe doe je dat dan?’ (ja ik weet dat ik achterlijk praat als het op sperma aankomt)
‘Je eh… ‘, ze dacht na, ‘het hoort er gewoon bij ofzo, snel naar de badkamer en vooral niet teveel over nadenken.’
Ik biechtte haar mijn grootste angst op: ‘Ik ben echt heel erg bang dat het eruit komt lopen.’
‘Oh, maar meis…’ ze corrigeerde me, ‘het gaat er sowieso uitlopen, al blijf je de hele nacht op je rug liggen.’
‘Nee, nee’, riep ik, ‘ik ga wel douchen!’ Ben je mal, ik zet de hogedrukreiniger erop. Ik ga liggen uitkoken. Gooi er een fles Dreft achteraan. Mafkees.
‘Ja maar dan nog. Het kan er de volgende dag ook nog uit lopen he?’
‘Je lult!’
‘Nee hoor, sta je in de tram, zo langs je been.’
‘Gadver zeg dat nou niet!’
‘Sorry, je vroeg het!’
Ik was hier emotioneel helemaal niet klaar voor. Ik hing op en kroop in foetushouding op de bank.

Smetvrees

‘Ben je er klaar voor?’ Mijn vriendin was net uit werk en reuze opgewekt. Ik schudde van nee. ‘Zal ik koffie voor je maken?’ ik knikte. ‘Met extra schuim?’ Kutwijf.
Ze stelde me gerust ‘dit is gewoon proefdraaien joh, de meeste stellen doen er wel zes, of tien keer over voordat ze zwanger zijn.’
Ik kon niet meer praten.
Ze gaf me een opbeurende por ‘of je bent natuurlijk gewoon in één keer zwanger.’ Inmiddels wist ik niet waar ik méér stress over moest hebben. Ik ging maar alvast handdoeken pakken en de bank afdekken. Waar is de Ducttape.
‘Doen we het op de bank?’ vroeg ze.
‘Ja, dan kan ik Netflix kijken.’
‘Oh leuk!’
Ik keek haar boos aan.
‘Niet leuk schat. Niet leuk’, corrigeerde ze zichzelf. ‘Maar je kan het.’
Ik staarde voor me uit. Mijn vriendin liep naar de keuken, ze draaide zich nog even om.
‘Je kán dit schat.’

Ik ging maar handdoeken verzamelen. En bouwplastic. En moed.

Wordt vervolgd….

 

Op de hoogte blijven van dit debacle?



4 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: