Tweede baby: Wat? Nu??

Al de vorige blog gelezen? We zouden soort-van beginnen met het tweede kind en mijn baarmoeder werd de broeikas. Het voordeel van lesbisch zijn is dat je allebei zwanger kan worden. Voelt toch eerlijk. En allebei uitgescheurd, dat schept een band. Maar, in mijn boekje betekende dat ‘beginnen’ nog vele momenten van erover praten, en nog heel vaak zeggen ‘nou, dat moesten we dan maar eens gaan doen binnenkort’. Ik wist dat ik niet op een ochtend wakker ging worden met miraculeus tikkende eierstokken, een klapperende vagina en het gevoel van ‘joh, doe mij zes baby’s!’. Nope, niet mijn stijl, maar wanneer begin je dan? Nou, ‘dat zien wij wel’ zou ik zeggen. Maar daar had mijn vriendin een heel ander idee over.

Nu is toch niet ‘nu’? Toch?

Je moet weten, dat ik bij ons eerste kind ongeveer vijf jaar lang heb gezegd ‘ja, maar het is nú niet het goede moment’. Niet dat ik dacht dat het plan daarmee van de baan zou zijn – die strategie had erachter kunnen zitten – maar ik raakte standaard in een staat van pure paniek als mijn vriendin daadwerkelijk de agenda erbij pakte. Het eindigde er dan mee dat ik hyperventilerend in een broodzakje door mijn tranen heen hijgde dat ik écht wel een kind wilde, maar niet nú. Hoe moest dat dan met de vakantie? Geld? De quiche die net in de oven stond? Ik moest het balkon nog opruimen! Mocht je het je afvragen: ja, het is inmiddels officieus vastgesteld dat ik lijd aan een hardnekkige vorm van controledrang. En ja, paniek om niks is mij niet vreemd, zoals die keer dat ik me besefte dat we écht, écht een baby krijgen zouden.

Optimale omstandigheden voor een baby

De eerste paar jaar zei mijn vriendin ‘oké, adem in, adem uit’, controleerde of ik nog een hartslag had en ging door met haar leven. Zij had ook geen enorme kinderwens, maar het leek haar wel erg leuk. Een paar jaar later werd het ‘ja prima, maar wanneer dan wél?’ Toen we jaren verder waren vroeg ze op vakantie: ‘Maar lieverd, hoe definieer je eigenlijk dat juiste moment?’ Nou, dat kon ik gelukkig geweldig goed uitleggen.
Ik zette haarscherp uiteen hoe we er financieel, tijd- én woontechnisch voor zouden moeten staan, én emotioneel, en als stel, en als westelijk halfrond, op nationaal politiek vlak en wat er die week in de bonus moest zijn bij de Appie.
Lang verhaal kort: mijn vriendin concludeerde dat de omstandigheden nooit optimaal zouden worden, en wilde ik kinderen? (‘Ja, ik denk het wel…’), nou, in dat geval konden we net zo goed nu beginnen. (Nu? AAAH!) Niemand werd er jonger op. En ik wist dat ze gelijk had en hield voor die ene keer m’n bakkes dicht (uniek moment, mensen). Zo’n jaar later lag een klein, babyvormige propje aan de tiet te sabbelen en ging het leven gewoon verder. Het ging goed, het was leuk, het was onder controle.

Allemaal argumenten

Maar nu kwam dus de kwestie Kind Nummer Twee. Mijn vriendin bracht me een kop thee en zei, ‘goh, en wanneer starten we dan?’ en ik zei niets, want deze discussie had ik eerder al verloren en ik wist wat eruit zou komen. Ik had net onze dochter in bed gelegd.
‘Ik weet niet…’ mompelde ik.
Inmiddels prima op de hoogte van mijn cyclus zei mijn vriendin: ‘hee, maar jij ovuleert toch ergens volgende week?’
Ik knikte en staarde naar het tapijt, ik had een soort van gemengd gevoel. Iets tussen ‘oh leuk, spannend’ en ‘hoe snel kan ik de deur uit rennen?’
‘Komt er ooit een moment dat je echt onverdeeld enthousiast zou zijn over het idee?’
Ik schudde van nee. Baby: leuk. Zwanger zijn: niet leuk. Bevallen: vreselijk. Twee kinderen: eng.
‘Vind je dat het tegenvalt, moeder zijn?’
‘Nee.’
‘Valt het, zou je zeggen, mee?’
‘Ja…’
‘Je weet dat je heel erg goed bent in moeder zijn he?’
‘Mjoh, ja.’ Ik kan wel heel goed zetpillen inbrengen, mijn dochter ook laten lachen als ze ziek is en mijn 3,7 m2 superslimme babykamer-inrichting is een absoluut kunstwerk.
‘Goed!’ zei ze, ‘dan stel ik voor dat we gewoon beginnen: volgende week.’ Ik kreeg een bemoedigend klopje op mijn schouder, ‘wen maar snel aan het idee schat!’
(AAAAAAAAH)
Ik zocht naar woorden. ‘Even kijken of dat dan goed uitkomt, ik heb het wel heel druk met werk.’
‘Hmm-mmm’
‘En, en….’ voegde ik daaraan toe, ‘misschien wil de donor niet.’
‘Want…?’ vroeg ze.
‘Misschien heeft hij dingen te doen,’ zei ik.
Het was stil en we dachten hetzelfde: Een man die het te druk heeft om zich even af te trekken. Ja vast. Mannen moeten dat altijd plannen, weken van tevoren, zo is de agenda uitgevonden. Tuurlijk.
‘Ik bel hem morgen wel even, oké?’
Ik staarde naar mijn kop thee. ‘Wil je liever een biertje?’ vroeg mijn vriendin.
‘Ja, doe maar.’ Mijn vriendin huppelde triomfantelijk naar de keuken. ‘Ik ga morgen ovulatietesten kopen, Leuk!’ Ehhhh ho!

Baby-stress

Ik staarde die nacht een uur naar het plafond. Ik moest alvast bedenken hoe we een tweede kamer gingen maken in ons Amsterdamse appartement van twee vierkante meter zonder tuin.
‘Gaat het?’ vroeg mijn vriendin, die wakker werd van mijn gesnuif.
‘Uh-huh!’ Ik was zo hyper als een lab-rat met speed in z’n waterbakje. Ik vroeg me toch af: wat zouden de opties zijn voor schuifdeuren, en wat het zou het kosten om de keuken naar de woonkamer te verplaatsen? We moesten sowieso een nieuwe kinderwagen. Zo’n duozitter. Oh god, de auto: veel te klein.
‘Als we de vloer opnieuw laten doen, en meteen de leidingen verleggen voor een open keuken…’ zei ik hardop.
Mijn vriendin draaide zich om en trok de deken over zich heen. ‘Je bent nog niet bevallen he?’
‘Weet ik.’
‘Of zwanger, überhaupt.’
Wat was haar punt? Ik pakte mijn Iphone. Even opzoeken hoeveel het plaatsen van een extra wandje zou kosten.
‘Hee, maar als je toch al bezig bent met tweede wandjes…’ ze klonk gevaarlijk sadistisch, ‘betekent dat dat we over een week gaan beginnen?’
‘Nee! Ik zoek gewoon wat dingetjes op….’
‘Prima’, zei ze. Ik hoorde iets triomfantelijks in haar toon.
‘Echt niet hoor!’
Ja, ik heb die nacht wandjes staan opmeten. Dit begrijpen alleen mensen zoals ik: praktische, weldenkende mensen. Praktisch gezien kan het. Maar ik heb het wel reuze druk. De keukenkastjes moeten ook nog opnieuw ingedeeld.

 

 

Weten hoe dit verder gaat?


Zaadvragers.nl is een blog over zwangerschap en baby’s. Samen met mijn vriendin heb ik een baby en ik daar schrijf ik over met veel humor.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: