• Home
  • blogs
  • Kind werpen De Finale: onze strippende verloskundige

Kind werpen De Finale: onze strippende verloskundige

Op donderdag, na drie dagen voorweeën en een paar uur van het echte werk was de verloskundige langs geweest. Het was twee uur ’s nachts. Resultaat: anderhalve centimeter ontsluiting, of zoals verloskundigen onder elkaar zeggen ‘HA! De kat van m’n buurman heeft meer ontsluiting!’ Verrassing: het werd nog veel erger.

Je gaat wat?
De verloskundige was de deur nog niet uit of de weeën zakten in elkaar als een mislukte soufflé. Is dat zo erg? Ja. De volgende dag kwam de verloskundige kijken hoe we erbij hingen. Ik zag inmiddels dubbel en m’n vriendin at nog net niet de bloemen van het behang. We vertelden haar dat het allemaal weer terug was bij af; soms een wee, dan weer niet.
‘Oké, laten we de opties even bespreken’, zei ze. (Ja! Opties! Ik wist niet dat we die hadden! Wat dacht je van de optie om de hele bevalling gewoon af te blazen! Ja!) ‘Wat soms helpt,’ zei ze, ‘… is als ik ga strippen.’
Ja, hier had ze me.
Had dit iets met ontspanning te maken? Hormoon-opwekking die ervoor zouden zorgen dat de sluizen opengingen? In de paar seconden die ik erover nadacht kon ik werkelijk niets verzinnen waardoor strippen hier op z’n plaats zou zijn. Wel leuk, maar echt misplaats. Ik had het vast verkeerd verstaan. En een rechte bek houden he? Kanjer dat ik d’r ben.
‘Strippen?’ vroeg ik.
‘Ja, strippen’, vertelde ze. ‘Dat is het voorzichtig lostrekken van de vliezen. Soms helpt dat het op gang brengen.’
‘En dat heet strippen.’
‘Ja.’
‘Ah.’

Dikke vette weeën
Lang verhaal kort: de verloskundige heeft in de slaapkamer goed gestript. Een half uur later was ze weer de deur uit, en het werkte: mijn vriendin ging tegen het plafond van de pijn.
‘Kan je nog praten schat?’
‘FFFFFFUCK!’
‘Want dan is het geen echte wee!’
‘FFFFwwaaaaaaahHHH’
‘Goed zo!’
Ze verging van de pijn. Tof! Zo ging ‘ie goed.
Drie uur lang puften we door een sliert van, ik kan het niet anders zeggen, teringzware weeën heen. De verloskundige kwam weer langs om de ontsluiting te meten.
Nou, we waren benieuwd.
Mijn vriendin had haar ogen niet eens meer open terwijl de verloskundige met één hand in de moeder-to-be zat en met haar vrije hand naar mij gebaarde: drie centimeter. Of zoals verloskundigen het onder elkaar zeggen: ‘Drie? HA! De teckel van m’n moeder heeft meer ontsluiting!’
Drie centimeter, wat een ellende. Dat trok ze nooit. Ik gebaarde terug: zeg maar vier! Ja, dat kan je prima gebaren op zo’n moment.
M’n vriendin was weer twee minuten wee-vrij en vroeg: ‘hoeveel?’
‘Bijna vier!’ zei de verloskundige. Vuile leugenaar. Oh, ik hield van haar.
Maar vier was nog lang geen tien. Dit kon nog uren duren. Op dit tempo nog de hele nacht. Ben je wel eens je keuken in gelopen, en verdomd, de afwasmachine heeft gelekt. En kut, de hele vloer is nat en wat staat het parket bol … En hee, kijk nou! Je laptoptas met inhoud heeft drie liter opgezogen. Dat gevoel. Maal 100. Gewoon om te huilen.

Actie in de taxi
We spraken met de verloskundige af dat ze over twee uurtjes weer kwam kijken. Een half uur later stond mijn vriendin onder de douche, de ene na de andere wee op te vangen. Haar spieren gaven het volledig op en trillend van de verzuring zei ze de magische woorden ‘ik. wil. een. ruggenprik.’ (Haaaalelujah) Ik pakte m’n telefoon (‘hi, ben ik weer!’)
De verloskundige had nét haar magnetronmaaltijd opgepiept, maar was er binnen een half uurtje. Vijf minuten later had ze een plekje in OLVG-West geregeld. Een telefoontje en daar zaten we, in de taxi richting … Ah shit. ‘Hee! Je gaat naar OLVG-Oost man, we moeten naar WEST’
‘Sorry! Redt ze het nog zo lang?’
‘FFFF-FFFF-FFFFFFF!’
No worries, dit heeft ze al drie dagen!’

De anesthesist (‘Hallo! Iemand wilde een ruggenprik?’) zette met feilloze precisie een ruggenprik in mijn trillende vriendin die daarna met een dikke smile in haar ziekenhuisbed zakte. Portie wee opwekkers erin en drie uur later: baby.
Ik zag een foto van mezelf van die nacht en schrok me rot, ik heb grijze oogkassen. Maar de baby is er, en ze heeft een heleboel vingers en tenen (tellen lukte niet meer) en ze kan gillen als de beste. We vinden haar bijzonder leuk.

 

 

Zaadvragers.nl is een blog van mij. Mijn vriendin en ik hebben een baby en ik tik regelmatig een blog. Dat lucht op. Lees ze allemaal hier.
#lesbisch #zwanger #baby #blog #humor

8 Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: